Ese número segue a medrar, pois cada vez son máis as cámaras e teléfonos que son quen de adxuntar ás imaxes, ademais do nome do trebello, data, apertura do obxetivo ou resolución da imaxe, a información xeográfica de onde foron tiradas. Nesas xeoetiquetas, Flickr garda ata seis Where On Earth (WOE) IDs, identificadores únicos que se corresponden coa xerarquía dos lugares onde se tirou a foto: barrio, cidade, concello,… ata continente. Con todos eses datos, un grupo de programadores deu en misturalos utilizando técnicas de xeolocalización para xerar visualizacións deses datos de Flickr e crear polígonos dunhas 150.000 áreas xeográficas.

Noutras palabras, Flickr, sen utilizar mapas, foi quen de representar áreas xeográficas que malia non ser perfectas, si que se semellan ás áreas administrativas ás que fan referencia; pois, se estas últimas están perfectamente delimitadas e cartografiadas, as que xera Flickr son froito das fronteiras tal e como son percibidas pola xente que vive e visita eses lugares, son apenas fronteiras mentais xeradas pola experiencia ou o maior ou menor coñecemento dos lugares fotografiados da xente que tira esas fotos.

Este proxecto non está aínda sequera en fase beta pero xa fixeron público este servizo a través de APIs para permitir aos seus usuarios xerar os seus propios mapas. E un dos primeiros en facelo foi Tom Taylor, que creou Boundaries, no que partindo do nome dun lugar e tirando dos apuntados WOE tenta atopar e debuxar os lugares viciños.

Así, de Vigo e considerando a xerarquía espacial entre os lugares xeoetiquetados, o servizo tenta plasmalo sobre un mapa e aparecen Bouzas, Navia e algo parecido a Lavadores dentro de Vigo e, compartindo polígono, Teis e Candeán. Porén, os resultados non son sempre correctos, ben por falta de imaxes xeoetiquetadas, ou por que o lugar comparte WOE con outros lugares, coma no caso de Coruña, na que só considera a provincia, pero dá para xogar a descubrir a cartografía xerada polos usuarios de Flickr ao comparala sobre un mapa administrativo.

E é que, como ben apuntan no blog de Flickr, estes mapas non son para usalos a guiar unha nave espacial de volta á terra, pero son bos dabondo para explorar as posibilidades que ofrecen eses datos.

En cambio, desde google é pouca a información que nos chega sobre as procuras dos seus usuarios . Ata agora apenas había o Google Zeitgeist cun resumo deses datos, e desde que presentaron Google Trends tamén podemos ver gráficos desas procuras, ou mesmo Google Insights para filtralas temporal ou xeograficamente.

Todo iso está moi ben, pero se un blog pode detectar movementos polas visitas que trae google, que che será o que podería saber google?

Esta semana, ducias de feeds anunciaban a aparición de Google Flu Trends, o nome do novo proxecto de google.org, a póla filantrópica de google que se adica a tirar o mellor da información que recolle google para fins sociais,

Google Flu Trends nace coa intención de estudiar e aprender como as procuras que facemos a través de google buscando información sobre a gripe poden apuntar á actividade do virus. Contando con que somos moitos os que procuramos información médica na rede e que unha grande parte facémolo a través de google, despois de xeolocalizar a procedencia desas consultas e cruzar eses datos cos que recolle o Centro para Control e Prevención de Enfermidades dos Estados Unidos, o CDC, aparece unha clara relación entre o número de consultas relacionadas coa gripe nunha zona determinada dos Estados Unidos segundo a procedencia da súa IP e a incidencia da gripe nesa mesma área segundo os datos recollidos polo CDC.

Dase por feito que non todos os que buscan pola parabra gripe van estar afectados dela, pero ao ver o video que amosa o funcionamento de Google Flu Trends queda claro que as posibilidades que ten google para analisar tendencias e patróns segundo as ubicacións dos seus usuarios no espazo e no tempo é inimaxinable.

Para o proxecto crearon un set en Flickr chamado Tipografía Regional; polo de agora son 103 fotos e subindo.

De onte mesmo é a que máis me gustou, Peluquería de Señoras Manolo.

Por pedir, só lles falta xeolocalizar as fotos …pero como di o outro, beizóns!

E aí estou eu, probando trebellos, algún dos cales é o que vai sustituir o meu Treo, un aparello do pasado que aínda se defende con dignidade mentres non precises velocidade de acceso á rede. Case está decidido, o sustituto vai ser un Nokia E71, un teléfono que me está sorprendendo e que, a pesar do seu symbian, é eficaz por riba de todo.

Pero neste tempo de probas, e ao contrario do que puidese parecer, utilizar un Nokia da serie 60 (con Symbian) como modem nun Mac non é tan fácil como debería ser, así que despois de ter que consultar diferentes guías, vou deixar a miña experiencia aquí para consultas futuras.

As probas fíxenas nun Macbook con OS X 10.5.5 Leopard e deberían valer para calquera teléfono da Serie 60 3ª edición; no meu caso as probas foron cos Nokia 6120c, N96 e o E71.

O primeiro paso para que o móvil faga de modem é atopar o script para el. O que eu utilizo atopeino no blog de Matthew Rothenberg, que actualizou un xa existente para dar soporte aos móviles HSDPA de Nokia cun script para Leopard. Unha vez baixado, o seguinte é descomprimir o script é poñelo en /Library/Modem Scripts

O seguinte paso a dar dependerá do método a usar para comunicarse entre o móvil e o mac.

Se se fai a través de USB afórrase batería e obtense unha velocidade un chisco máis rápida (só se tes unha boa conexión 3,5G), pero cun cabo de por medio.

Así, hai que conectalo co cabo USB, seleccionar o modo PC Suite no teléfono, ir a Preferencias do Sistema e atopar o novo interface creado, poñer como número de teléfono o APN (Nome do Punto de Acceso), o nome de usuario e contrasinal fornecidos por cadansúa operadora;

e en opcións Avanzadas elixir como Fabricante, Nokia, e como Modelo, HSDPA, deixar libre o nome do punto de acceso neste apartado e como Identificación de chamadas (CID), seleccionar 1.

Se todo foi ben, ao darlle a conectar xa debería estar utilizando o teléfono coma modem.

A outra opción é ou usalo conectando vía Bluetooth, aforrando en cables, con maior gasto de batería pero coa libertade de poñer o móvil onde queiras, onde fose que teña mellor cobertura 3G.

Se xa o tes vinculado, aprecerá unha conexión bluetooth nas opcións de Rede dentro das Preferencias do Sistema; de non ser así só tes que seguir o asistente do menú bluetooth na barra superior do escritorio.

Logo os pasos a seguir son os mesmos que na opción USB, poñer os datos que facilita a operadora móvil, seleccionar Nokia como Fabricante e HSDPA como Modelo.

Só resta facer clic no icono do modem, seleccionar conectar e agardar uns segundos para ter, operadora mediante, unha IP válida para sair á rede.

p.s. e se o que queres é sincronizar o teu Nokia co teu Mac, non deberías ter problema seguindo os pasos conforme explica na páxina de Nokia cos plugins para iSync,

Como unha especie de rito polo que todo neno ha de pasar antes de chegar á vida adulta, a poucos coñezo que non se lles dese nalgún momento por construir algún espazo que, cun pouquiño de imaxinación, se convertía nunha casa, ou nun castelo, ou nunha nave espacial ou nunha cova onde o único preciso era deixarse levar por esa mesma imaxinación.

Así, hai un tempo e a través do rss chegoume a noticia dunha empresa que deseñou un producto que leva estes xogos a un novo nivel e, impide, para tranquilidade dos pais, que os sofás, as camas, os edredóns, ou as cadeiras pasen a ser xoguetes.

Un nome nunha caixa, Crazy Forts; dentro, 44 varas e 25 esferas perforadas para conectárense entre si son o límite para a imaxinación dos nenos, e mais dos pais, á hora de crear estructuras que só precisan dunhas sabas vellas para facer as cabanas máis guapas que se teñan visto.

A mellor parte é aquela na que a casa permanece tan ordeada e limpa como antes e, todo, sen necesidade de baterías, nin cartuchos, nin nada que implique gastos ou enchufes. Só se precisa imaxinación e ter un pouco de xeito.

O problema de tan lindo achádego era que só hai un distribuidor que faga envíos fóra dos Estados Unidos e mais do Canadá, mais apenas ao Reino Unido, pero aí foi cando unha vez máis comprobei a utilidade do twitter, onde ao comentar o achádego imposible apareceu o voluntario que fixo posible unha re-expedición desde Escocia (grazas @xabitubbi).

E malia que demorou un pouco o aviso de correos para ir recoller o paquete, despois dunhas cantas sesións de construccións e xogos non parece que estea tan lonxe que o noso cativo aprenda, ou comprenda, palabras como equilibrio ou simetría, porque segue habendo xogos nos que as leis da física son as que marcan as reglas que se van aceptando coa experiencia, a pesar de que poida parecer o contrario cando mamá tivo que ir ao rescate do que isto escribe cando quedou atorado nun túnel. Con todo, un agasallo moi recomendable :)

A idea deste caderno é recuperar obras da nosa música galega, que foron quedando acurrunchadas polo paso do tempo en vellos vinilos, casetes, singles, EP’s, etc. e que están agardando unha oportunidade para ser dixitalizadas e divulgadas de novo.

Hai de todo, desde Astarot ata Los Tamara, bandas de música, corais polifónicas, xoias esquecidas, e bandas como a que designa a palabra banda. Comecei polos Cafres, Moncho e mailos Sapoconchos, Siniestro, Radio Océano, pero indo de vagariño polo coñazo de sistema de baixada de rapidshare, mais paga a pena a espera, así que, non sei a que esperas.

Despois de saber deste tesouro polos tuits de calidonia, confirmei, que pasara por alto algunha das ligazóns desde o post Dos blogs e as músicas no blog do Mario, que daquela apuntara. Grazas a todos.

O desenvolvemento da litografía e o abaratamento dos sistemas de impresión coincidiron co esplendor deste tipo de mapas que amosan os seus máis interesantes aspectos nos detalles; a arbitraria representación e a orde dos ríos, ou a selección dos obxetos construidos pola humanidade como referente na perspectiva, así como a curiosa prevalencia de Dublín.

No mesmo post pódese acceder aos mapas cunha resolución moito maior, e é recomendable, xa que dá para apreciar todos eses seus detalles, amosando máis unha terra de fantasía nunha paisaxe imposible rodeada de ríos e montañas superlativos que o planeta onde vivimos.

p.s. Souben disto pola Cartoteca, lendo o seu De altas montañas y profundos ríos, un blog que fai honor ao seu tagline, Todo un mundo de Mapas

Así foi. Batendo todos os records, achegouse ao século de vida malia que, se puidese responder á pregunta, non sería quen de comprendela; un neno dun ano atrapado nun corpo que foi medrando ata chegar ao catro de outubro de dous mil oito e é por iso que, no fondo, todos pensamos que se nos foi un neno.

O máis vellote da familia marchou e a frase máis oida foi que nunca lle desexou mal ningún a ninguén. A familia é máis cativa.

De entre os moitos exemplos desta converxencia da rede coa cidade apuntou OpenStreetMap (OSM), proxecto comentado algunha vez nesta casa, onde somos os propios cidadáns os que creamos o mapa. Como tantas outras iniciativas na rede naceu como un espazo de intervención cidadá, neste caso concreto, para dar resposta á imposibilidade de utilizar sen previo pago información xeográfica (rueiros, mapas de estradas ou ubicacións dos códigos postais) da Ordnance Survey, a axencia cartográfica británica. Iso foi en 2004 no Reino Unido; desde entón e extendéndose polo mundo, usuarios de OSM colaboran con moitos outros na creación de mapas.

Alguén dirá que temos o Google Maps, Live Maps ou outro similar para consultarmos mapas gratis, ou My Maps, para crear os nosos mapas e engadirlles información xeolocalizada, ou mesmo o MapMaker, unha ferramenta tamén de google que permite engadir e editar estradas, topónimos, rúas, puntos de interés,… mais só nos países nos que google permite editar os mapas; ver o xerado polos usuarios de MapMaker en Islandia comparado co da mesma Islandia en googlemaps. O problema reside en que o mapa creado cos datos xerados sobre os googlemaps se considera unha obra derivada e adquire, segundo os seus termos de uso, as condicións da licencia orixinal (o mapa sobre o que ubicamos e marcamos calquera cousa) e pasan ser propiedade de Google, imposibilitándonos manipular ou exportar esa información xeográfica que lle facilitamos.

O máis claro exemplo deste mercadillo déunolo Luistxo na entrada na que comentaba a noticia do acordo entre Google e Teleatlas, propiedade de TomTom, no que Teleatlas usará os datos creados polos usuarios de Google e esta levará a cartografía de Teleatlas a google earth e google maps.

De modo que los usuarios pueden colaborar con Google, darle su contenido gratis renunciando a todos sus derechos, de modo que Google se lo pase a Teleatlas y TomTom te cobre 180 euros por la próxima renovación de la cartografía que vaya a necesitar el GPS de tu coche el año que viene.

Mentres tanto, evitando esas restriccións, as estatísticas de OSM seguen medrando e recollen máis de 66.000 usuarios rexistrados, entre os que me inclúo, que levan cartografiado máis de 22 millóns de quilómetros de vías.

Así, hai lugares nos que a cartografía de OSM supera en calidade a calquera outra (moitas zonas de Gran Bretaña, Alemania ou Holanda), sendo tal que levou ao buscador inmobiliario Nestoria a desbotar os de google para a Illa de Wight ou, logo, a incorporalos nunha versión experimental de Nestoria UK e España; un exemplo, Nestoria sobre o mapa de OSM en Ferrol.

Noutros casos e por mor da adopción dunha filosofía similar á da wikipedia, destaca pola obxetividade dos datos representados e mais polas actualizacións periódicas da cartografía. Así, é a fonte máis fiable para coñecer os tramos operativos nas autoestradas galegas ou, coma cando hai uns días unha estrada que pasa tamén por terras galegas, a N-634, se partía pola metade á altura de Eibar, ese tramo non tardaba en desaparecer de OSM tal e como se apuntaba, outra vez e case en directo, desde o Mapamóvil.

Esta inmediatez e a calidade dos datos amosados valoriza frente ás solucións cartográficas comerciais se cabe aínda máis esa intervención que parte dos cidadáns para dar resposta á necesidade dunha liberdade da información e de ubicar os nosos espazos públicos en mapas dos que non se poida apropiar ninguén. Falta moito por facer pero o futuro está aí.

Neste noso cachiño de terra o avance vai de vagar pero firme. Para que vos fagades unha idea, entre esta captura de OpenStreetMap

e estoutra a seguir, do día de onte, van apenas seis meses.

O futuro pinta moi prometedor, o tempo nolo dirá e alá o veremos.

p.s. só apuntar que non contaba botar todas estas letras, pero a charla de Juan, ademais de permitirme coñecelo e escoitalo en persoa serviu de detonante para tentar contar algo máis sobre este atractivo proxecto, tanto que tentarei darlle algún tipo de continuidade comentando outros aspectos; tampouco contaba atopar a ninguén coñecido pero alí estaba Daniel, o humano que está detrás de Comunisfera, acordar en cambiar a páxina do twitter pola barra dun bar despois da charla, todo un pracer.

É curioso ver como as estradas, cidades e mais accidentes xeográficos pasan a un segundo plano para darlle o protagonismo ás liñas eléctricas representadas segundo as súas tensións, ás centrais hidráulicas, térmicas, nucleares ou eólicas e mais aos transformadores e ás subestacións.

Atopado, como tantas outras cousas interesantes, en La Cartoteca, do melloriño que hai a falar sobre mapas en toda a arañeira.

P.S. Malia que eses 36 documentos tamén están ao noso dispor nun só PDF de 43,5 MB co mapa enteiriño, cómpre saber que a ordenadores cativos pódeselle atorar.