Opaco

Aquí sempre foron ceras, pero na maior parte do planeta son coñecidas polo seu nome inglés, crayon, e en moitos outros lugares tomaron o nome do seu primeiro nome comercial, Crayola, que foi como lle chamaron en 1903 na altura de sair ao mercado de consumo infantil a aqueles lápices de cera.

Do paquete orixinal de oito cores diferentes, Crayola comercializa hoxe ata 120 cores diferentes en caixas, polo normal, cun número de ceras múltiplo de 8 e que se identifican polo seu nome e mais a súa referencia hexadecimal.

Ao longo da historia fóronse engadindo novas cores, desaparecendo algunhas e outras cambiando de nome; hoxe distribúense en 23 tons de vermello, 20 de verde, 19 de azul, 16 de violeta, 14 de laranxa, 11 de marrón, 8 de amarelo, 2 de cincento, 2 de cobre, 2 tons de negro e 1 branco aos que se engaden 1 dourado e outro prateado que se poden atopar, coas súas referencias hexadecimais e RGB, nun post de Colour Lovers.

Por suposto, tamén hai a lista oficial de cores de Crayola, que non é tan vistosa pero recolle información histórica sobre as cores, algo que tamén se fai na entrada da wikipedia das cores das ceras crayola e na que se inclúen as 13 cores retiradas e mais as referencias que cambiaron de nome, ata dar para unha lista de 153.

Onte escoitamos como saía por primeira vez a palabra internet da boca de opedro, referíndose ao Pocoyo para NDS nun catálogo de xoguetes,

Ese lo tienes en internet?

Este ano non somos quen de escapar do Nadal, algo está a cambiar. Todos os días hai pregunta, se cantos son os días que van para que cheguen os Reis, se xa estamos no inverno, se naceu o Nenoxesús, se vén aí o 2009 e marcha o 2008,… e así ata o infinito.

Recoñezo, e lembro, nos seus ollos aquela ilusión coa que viviamos estes días hai moitos anos; no seu mundo de fantasía só hai lugar para xogos, panxoliñas, carreiras e emocións, moitas emocións.

E polo medio, á vista da súa última avaliación e dos comentarios da profesora, un pouco de orde.

Ela mesma recoñece que é intelixente e que non ten problemas coa lectoescritura. Sabemos que o mundo non acaba nas fichas que veñen sen rematar, ou rematadas ao xeito del e que ninguén máis entende, e os debuxos da escola apuntan a que a creatividade artística non vai ser o seu, malia que quizais o conto cambiaría algo se en lugar de lapis e papel lles deixasen construir robots e naves con pezas de Lego.

Así, mentres fai con mamá unha páxina do seu caderno rubio por facerlle ver que non todo é unha carreira para rematar o primeiro, eu tento facerlle tracking á encarga aos Reis Magos, que este ano veñen dalgún punto próximo a Belén fóra dos Territorios Ocupados, que foi onde houbo que ir encargar a súa ilusión de todos os días, Thomas e os seus amigos da illa de Sodor.

Calquera cousa nos valía, os coxíns dos sofás daban para construir castelos no medio do salón, ou mesmo as almofadas das camas, que daban unhas torres para ampararse dos ataques inimigos, e é que hai unha idade na que poucas cousas hai máis divertidas que construir cabanas, castelos ou calquera outra estructura aproveitando o que se teña a man.

Como unha especie de rito polo que todo neno ha de pasar antes de chegar á vida adulta, a poucos coñezo que non se lles dese nalgún momento por construir algún espazo que, cun pouquiño de imaxinación, se convertía nunha casa, ou nun castelo, ou nunha nave espacial ou nunha cova onde o único preciso era deixarse levar por esa mesma imaxinación.

Así, hai un tempo e a través do rss chegoume a noticia dunha empresa que deseñou un producto que leva estes xogos a un novo nivel e, impide, para tranquilidade dos pais, que os sofás, as camas, os edredóns, ou as cadeiras pasen a ser xoguetes.

Un nome nunha caixa, Crazy Forts; dentro, 44 varas e 25 esferas perforadas para conectárense entre si son o límite para a imaxinación dos nenos, e mais dos pais, á hora de crear estructuras que só precisan dunhas sabas vellas para facer as cabanas máis guapas que se teñan visto.

A mellor parte é aquela na que a casa permanece tan ordeada e limpa como antes e, todo, sen necesidade de baterías, nin cartuchos, nin nada que implique gastos ou enchufes. Só se precisa imaxinación e ter un pouco de xeito.

O problema de tan lindo achádego era que só hai un distribuidor que faga envíos fóra dos Estados Unidos e mais do Canadá, mais apenas ao Reino Unido, pero aí foi cando unha vez máis comprobei a utilidade do twitter, onde ao comentar o achádego imposible apareceu o voluntario que fixo posible unha re-expedición desde Escocia (grazas @xabitubbi).

E malia que demorou un pouco o aviso de correos para ir recoller o paquete, despois dunhas cantas sesións de construccións e xogos non parece que estea tan lonxe que o noso cativo aprenda, ou comprenda, palabras como equilibrio ou simetría, porque segue habendo xogos nos que as leis da física son as que marcan as reglas que se van aceptando coa experiencia, a pesar de que poida parecer o contrario cando mamá tivo que ir ao rescate do que isto escribe cando quedou atorado nun túnel. Con todo, un agasallo moi recomendable :)

Do mundo das consolas de xogos me chama a atención a actividade da comunidade de usuarios que teñen; sexa cal sexa o modelo de consola, non é difícil atopar dentro de esa comunidade xente que tenta levar un paso máis adiante o hardware e tirar proveito do que comprou con funcionalidades non ofrecidas polo fabricante.

Dá igual a consola que sexa, o tempo que se precisa desde que sae ao mercado ata que aparecen solucións que permitan usos para os que non foi deseñada é cada vez menor. E a, xa veterá, Nintendo DS non ía ser menos, apenas chegou a casa, foron un par de días nos que só valía para que a mamá de opedro lle dese estopa aos seus neuronios co Brain Training, o xogo que traía.

Ese par de días foi o tempo que levou elixir un cartucho, pedilo, e que dese chegado. Despois de investigar na rede da scene nds, de entre o Cyclo DS e o R4DS, decidín coller este último por ser, nese momento, o único do que había existencias para entrega inmediata nas tendas online que me inspiraron confianza.

O R4 Revolution for DS, chamado R4DS, é un cartucho para a NDS, coma calquera dos seus xogos para slot1 (o dos xogos da NDS), cun oco para introducir unha tarxeta de memoria microSD, na que ademais do firmware do cartucho poden ir xogos e aplicacións creadas pola comunidade e, así, o que moitos pensan que só é unha consola de xogos para os máis cativos, pasa a converterse nunha Nintendo DS que lle din pirateada, unha maquiniña con capacidade wifi, con dúas pantallas, unha delas táctil e un potencial que vai máis alá dos xogos, e así, hai clientes de mensaxería, de correo electrónico, lectores de libros electrónicos, reproductores de audio e de video, …

E é que se non fose por ese tipo de cartuchos e solucións similares para outras consolas, probablemente ningunha delas tería entrado en casa.

Se é que algunha vez fun de xogar con máquinas, só o fun cos xogos de coches e cos de estratexia, así que cada vez que opedro me di de sacar do armario a NES, da que non fun utilizador no seu momento (despois da caída do emporio Atari), penso nos seus sofridos utilizadores.

Despois de coller un mando da Wii, viaxar ao pasado máis de vinte anos atrás, fai que o presente pareza bastante máis sinxelo. Daquela, a ergonomía aínda non chegara aos mandos das consolas e os xogadores tiñan que suxeitar aqueles ladrilliños durante horas porque outro dos avances dos videoxogos tampouco chegara e para acabar unha partida non quedaba outra que xogar moito, xa que o de gardar partida aínda demoraría un pouco en aparecer. Moi poucos xogos permitían o de gardar partida, o que significaba que se quedabas sen vidas no segundo chimpo da terceira fase do segundo mundo do Super Mario Bros só podías seguir intentándoo, sabendo que ao outro día terías que comezar desde a primeira fase e así, tiña amigos que adquirían poderes estraños e fachendeaban de pasar as primeiras fases dun destes xogos cos ollos pechados de tantas veces que o fixeran. Son eses mesmos os que xa nunca din que un xogo dos actuais é difícil. Difícil era o pasado.

E para dar este chimpo ao pasado, opedro axúdame a desenrredar os cables e a montar o aparello, senta á miña beira e confórmase con ver como o seu pai vai fracasando no de rescatar á princesa e me van matando fase tras fase, mundo tras mundo. Sentadiño á miña beira arregala ben os ollos diante do mundo dos 8bits e goza como un macaquiño rindo co Mario a caer por un precipicio ou derrotando monstros.

Así, non me estraña que á hora de organizar xogos nos que el é un cazador e eu son un tigre, ou nos que cabalgamos polo corredor con cabalos imaxinarios, ou nos que somos coches de carreiras, vénse de engadir un novo xogo que me conta así,

Tu eres Luigi e eu son Mario e vamos correndo para darlle patadóns a las tortugas y comemos estrelas y setas para crecer muchíiiiiisimo.

O que non damos atopado no mercado son as setas esas de 8 bits.

P.S. Se alguén por nostalxia, por idade ou ben por curiosidade queira botarlle un ollo ao que era aquel mundo de xogos da NES, ten en VirtualNES a súa páxina para xogar desde o navegador.