Opaco

Coa fin de semana chegou a primeira viaxe en tren de opedro, un percorrido curtiño no que quedamos coa sensación de que lle soubo a ben pouco.

Non oiu nada do tipo Pasaxeiros ao tren!…, ao pasar polos tuneis só dicía, Non se ve nada! Está todo oscuro!, e na viaxe de volta, máis do mesmo e, por riba, o revisor non lle furou os billetes cos que andaba a agardar na man para validar.

E entre a ida e a volta, nun local comercial, opedro sorprendéunos a xogar con eses mal chamados ordenadores de xoguete, eses cachos de plástico cheos de teclas de cores cunha pequena pantalla lcd, e esas pseudoconsolas con joystick. No mesmo expositor había catro ou cinco deses aparellos e opedro foi pasando de un a outro fozando en todo o que se podía fozar, ata que o descubrín apretando os dedos contra o monitor.

Pregúntolle que era o que pasaba e dime,

O ratón non funciona… y el monitor, tampoco

e era certo, o rato non estaba conectado, e o monitor… non era táctil, pero el dábao por feito.

As primeiras cualificacións de verdade que trae opedriño, e que compartimos, son estas,

Á vista delas non puidemos estar máis de acordo co de que só escoita cando a el lle interesa. No que discrepamos é no de gozar coa aprendizaxe de cancións en inglés; o que é na casa, cántanos ao seu xeito cancións en galego, catalán, español, inglés e portugués, porén será un problema coa canción e non coa língua. Manterémolos informados.

Se é que algunha vez fun de xogar con máquinas, só o fun cos xogos de coches e cos de estratexia, así que cada vez que opedro me di de sacar do armario a NES, da que non fun utilizador no seu momento (despois da caída do emporio Atari), penso nos seus sofridos utilizadores.

Despois de coller un mando da Wii, viaxar ao pasado máis de vinte anos atrás, fai que o presente pareza bastante máis sinxelo. Daquela, a ergonomía aínda non chegara aos mandos das consolas e os xogadores tiñan que suxeitar aqueles ladrilliños durante horas porque outro dos avances dos videoxogos tampouco chegara e para acabar unha partida non quedaba outra que xogar moito, xa que o de gardar partida aínda demoraría un pouco en aparecer. Moi poucos xogos permitían o de gardar partida, o que significaba que se quedabas sen vidas no segundo chimpo da terceira fase do segundo mundo do Super Mario Bros só podías seguir intentándoo, sabendo que ao outro día terías que comezar desde a primeira fase e así, tiña amigos que adquirían poderes estraños e fachendeaban de pasar as primeiras fases dun destes xogos cos ollos pechados de tantas veces que o fixeran. Son eses mesmos os que xa nunca din que un xogo dos actuais é difícil. Difícil era o pasado.

E para dar este chimpo ao pasado, opedro axúdame a desenrredar os cables e a montar o aparello, senta á miña beira e confórmase con ver como o seu pai vai fracasando no de rescatar á princesa e me van matando fase tras fase, mundo tras mundo. Sentadiño á miña beira arregala ben os ollos diante do mundo dos 8bits e goza como un macaquiño rindo co Mario a caer por un precipicio ou derrotando monstros.

Así, non me estraña que á hora de organizar xogos nos que el é un cazador e eu son un tigre, ou nos que cabalgamos polo corredor con cabalos imaxinarios, ou nos que somos coches de carreiras, vénse de engadir un novo xogo que me conta así,

Tu eres Luigi e eu son Mario e vamos correndo para darlle patadóns a las tortugas y comemos estrelas y setas para crecer muchíiiiiisimo.

O que non damos atopado no mercado son as setas esas de 8 bits.

P.S. Se alguén por nostalxia, por idade ou ben por curiosidade queira botarlle un ollo ao que era aquel mundo de xogos da NES, ten en VirtualNES a súa páxina para xogar desde o navegador.

O certo é que estou alucinando co novo aparello. Como exemplo das súas posibilidades, adicado a Spav e só por fedellar, xa que sería máis cómodo facelo no portátil, esta entrada vai feita desde o N800.

Despois duns días a facerme preguntas estrañas, o conto foi que opedro e mais a súa mamá tiñan unha sorpresa para min, un agasallo en forma do teclado bluetooth ao que xa lle puxera data. Tiña pensado nel para primeiros de ano, pero aquí deron sabido das miñas preferencias e logo de chegar a casa estaba vendo como configurar o teclado bluetooth dun Dell Axim no N800.

Teclado conectado, abro o navegador. Quero editar unha foto da tarxeta coa que lle sacara unha foto a opedro. Poño a tarxeta no N, vou a snipshot, unha páxina lixeira para subir e editar imaxes online; súboa, recórtoa e póñolle o ancho deste blo e gárdoa. Abro o wordpy, comezo a escribir e, sen romper a cabeza a configurar o teclado nin a conexión a internet, estoulle dando a Publish.

E só por uns cantos textos coma este paga a pena.

p.s. agardo saiban desculpar estas entradas filogeeks :D

Apenas comentar que, por fin, me decidín a actualizar o deseño do blo e mais a actualizar á última versión do wordpress. Atrás queda un deseño que nos acompañou durante case dous anos, pero non era, sen tempo, hora de lavarlle a cara.

O certo é que contaba con que me dese máis problemas dos que me está a dar. Houbo moitos cambios des que non actualizaba o cms e malia que por fóra parece que todo vai ben, por dentro ten algún mal que tardarei en reparar.

Para gabanzas ou críticas ao novo deseño diríxanse ao seu autor, Magnus Jepson, ou se lles presta, deixen comentario acó, que para os nostálxicos dos antigos deseños sempre nos quedará archive.org

O sinal máis evidente do choio destes últimos días foi a necesidade cotiá de prender á rede eléctrica a miña ventana ao mundo. E é por ese medio que vou recibindo teletipos conforme van acontecendo.

Un correo, onde me dan por asignado e rexistrado un dominio .es con ñ de Esparta que non vou usar. Só quero que nunca vexa unhas DNS.

Unha chamada, para dicir que opedriño foi expulsado de clase por primeira vez na súa vida. Agredido por un compañeiro, respostou trabándolle nas costas. Resultado, moitos choros e opedro rematou na clase da profepaula. Por máis voltas que lle dou, non o entendo. Teñen só tres aniños.

Unha semente rss, dun xornal impreso, na que leo o que pouco despois me confirman por teléfono, que o meu irmán pequeno vai ser operado dun xeonllo a finais deste mes. Cousas veredes.

Xa na casa, acumulo amperes mentres se confirma que a miña ventana ao mundo queda pequena. O futuro máis próximo chegou a unha resolución de 800×480 e a transición chámase Garnet VM.

Na mesa, os bocatas de nocilla e mais os sandwiches de xamón, queixo e chourizo. As patatillas, espachurradas polo chan. Galdrumadas por todas partes, coma os globos, o papel dos agasallos e as serpentinas, e todo regado cunha mistura de cocacola e fanta.

Pero chegou un día que os pais quedaron cheos de que as casas quedasen como quedaban e agradeceron a un señor que era colega do que inventou os macdonalds, de que inventase os parques de bolas.

Logo chegou outro día no que opedro foi convidado a unha festa de cumpreanos desas por primeira vez, e alí quedou, durantes dúas estrañas horas e media.

E de entre as bolas foi de onde tivemos que o rescatar, convertido nun dos reis do parque. Sentado na súa silla, pasou de rei a lindo durminte en só cincuenta segundos, o tempo que nos levou sair á rúa. Que grandes son os parques de bolas.