Opaco

O certo é que estou alucinando co novo aparello. Como exemplo das súas posibilidades, adicado a Spav e só por fedellar, xa que sería máis cómodo facelo no portátil, esta entrada vai feita desde o N800.

Despois duns días a facerme preguntas estrañas, o conto foi que opedro e mais a súa mamá tiñan unha sorpresa para min, un agasallo en forma do teclado bluetooth ao que xa lle puxera data. Tiña pensado nel para primeiros de ano, pero aquí deron sabido das miñas preferencias e logo de chegar a casa estaba vendo como configurar o teclado bluetooth dun Dell Axim no N800.

Teclado conectado, abro o navegador. Quero editar unha foto da tarxeta coa que lle sacara unha foto a opedro. Poño a tarxeta no N, vou a snipshot, unha páxina lixeira para subir e editar imaxes online; súboa, recórtoa e póñolle o ancho deste blo e gárdoa. Abro o wordpy, comezo a escribir e, sen romper a cabeza a configurar o teclado nin a conexión a internet, estoulle dando a Publish.

E só por uns cantos textos coma este paga a pena.

p.s. agardo saiban desculpar estas entradas filogeeks :D

Só hai que preguntar ao google para saber de toda a xente que xa ten falado do aparello novo que temos en casa, pero logo duns días de fedellar non podía deixar de comentar as primeiras impresións.

Ao primeiro de o coller nas mans, o N800 dá a impresión de ser ben forte e moi ben rematado, cun elegante frontal metálico e un tamaño non tan pequeno coma un móvil, pero pequeno abondo para metelo nun peto da chaqueta. E nada máis prendelo, o que máis chamou a atención foi a resolución e a nitidez da pantalla (800×480), lonxe das que dan outros aparellos de tamaño parecido, que se ben con toda a calidade que ofrece, non parece deseñada para ser utilizada en exteriores, xa que é pouco amigo da luz solar directa.

Nas mans, a súa pantalla táctil lévase bastante mellor co lapis que cos dedos, de xeito que se fai practicamente imposible utilizalo cunha soa man, como se fai cun móvil ou algún PDA. Con todo, co teclado a pantalla completa para utilizar cos dedos e mais un texto predictivo que aprende logo, a velocidade para escribir é maior que, por exemplo, nun Treo, aínda que este se poida utilizar mentres se camiña e para o n800 a postura máis cómoda sexa a de sentado suxeitándoo coas dúas mans, a esquerda para os botóns hardware e a dereita para o lapis e, en caso de desplazarse en carro ou en bus, que sexa sen tremellique ningún, pois sería moi difícil acertar coa tecla desexada.

Unha vez en marcha, só respostar unhas preguntas para configuralo e xa estamos conectados a internet se é que estamos ao abeiro dalgunha rede wifi ou temos un móvil co que conectar via bluetooth. Polo que respecta á sensibilidade para captar redes wifi, sorprendeume pola súa capacidade de chegar a recibir sinais de redes que non son quen ver desde outras máquinas. E é que este aparello naceu para estar conectado a internet, así que os máis dos programas ao noso dispor aproveitan a conectividade que ofrece, desde os navegadores (Opera ou Microb), programas de correo electrónico, reproductores multimedia, clientes de mensaxería ou de VoIP, ou mesmo o Mauku, un cliente para o Jaiku ou o Vagalume, un cliente para last.fm, paradigmas estes dous últimos das posibilidades dun aparello deste tipo cuns programas que apenas pesan uns kilobytes.

Das preguntas que máis se me repetiron estes días sobre as posibilidades do aparello din respostas do tipo de… A batería dúrame unha media de 3-4 horas tirando de conexión wifi e tendo abertos tres ou catro ventanas do navegador á vez e en standby disque dura días e días ou, non, non ten unha axenda fiable que se poida sincronizar co outlook ou, non, non se poden ver os do office, pero se poden ler PDFs ou e-books, ou, si, pódese ver calquera páxina web que vexas no teu ordenador só que limitada ao tamaño da pantalla e si, pódese ver o Google Mail, Calendar, Maps, Reader, o Hotmail, o Bloglines, o Chuza, co seu fedello, sendo totalmente operativas, malia que moitas destas páxinas fanse un pouco grandes de máis e ralentizan ao aparello mentres cargan o seu contido. Os videos de Youtube tamén se poden ver con maior ou menor fluidez desde o navegador, pero a posibilidade de baixar os videos á propia máquina a través de software coma o Uktube ou ben cun script para greasemonkey desde o Microb fan que esa carencia deixe de ser tan importante.

No que respecta o navegador sorprendeume a capacidade para ter varias ventanas do navegador abertas de xeito simultáneo e manexalas con fluidez, ao contrario que en moitos outros aparellos onde só é posible ter unha aberta, ou varias, pero con moitas limitacións.

Espazo aparte merece a cantidade de software que hai na rede, moitas sorpresas, como Maemo Mapper, co que pasei horas e horas e, desde o momento que o Google Earth non se pode levar no peto, unha aplicación única para os que adoremos os mapas, a cartografía e calquera cousa que se poida facer cun GPS, ou o moito software dispoñible no aspecto multimedia, aínda con camiño por percorrer para chegar a unha boa usabilidade, pero que presta como máquina multimedia, tanto para reproducción de audio, video ou mesmo da radio FM.

En definitiva, polo que me custou este aparello (a través de ebay, menos da metade do prezo que tiña en Europa ata hai un mes) non hai nada parecido. Supoño que nuns anos será algo do cotío, pero hoxe o feito de poder ter nas mans a golpe de tap a mesma internet á que se ten acceso diante dunha máquina maior, sexa portátil ou de sobremesa, é sorprendente; é ter a wikipedia cando precisas consultar algo, o youtube, para amosar ese video, o unha foto en flickr que lle tes comentado ao compañeiro analóxico, o ebay nos últimos minutos das poxas, o meteogalicia cos seus mapas enteiriños, o DRAE, o Leo, ou o Estraviz,… a sensación é a de estar dando os primeiros pasos cara a ubicuidade móvil, e quizais de ver por onde vai o camiño cara a realidade aumentada.

Pregunten se teñen curiosidade …e non, non é un teléfono.

O sinal máis evidente do choio destes últimos días foi a necesidade cotiá de prender á rede eléctrica a miña ventana ao mundo. E é por ese medio que vou recibindo teletipos conforme van acontecendo.

Un correo, onde me dan por asignado e rexistrado un dominio .es con ñ de Esparta que non vou usar. Só quero que nunca vexa unhas DNS.

Unha chamada, para dicir que opedriño foi expulsado de clase por primeira vez na súa vida. Agredido por un compañeiro, respostou trabándolle nas costas. Resultado, moitos choros e opedro rematou na clase da profepaula. Por máis voltas que lle dou, non o entendo. Teñen só tres aniños.

Unha semente rss, dun xornal impreso, na que leo o que pouco despois me confirman por teléfono, que o meu irmán pequeno vai ser operado dun xeonllo a finais deste mes. Cousas veredes.

Xa na casa, acumulo amperes mentres se confirma que a miña ventana ao mundo queda pequena. O futuro máis próximo chegou a unha resolución de 800×480 e a transición chámase Garnet VM.

Nokia non só fai teléfonos e un exemplo dun deses productos é o Nokia N800 Internet Tablet que, malia poder imitar un telemóvel, vén sendo un aparello inarámico nacido para estar online, conectado a internet ben vía wifi ou ben a través dun teléfono vía bluetooth, algo que tamén confirma o software instalado no aparello.

Pero o seu punto forte é o seu sistema operativo que, baseado nun Debian Linux, deixa a porta aberta a aplicacións desenrroladas por unha comunidade que vai aumentando a cativa achega de software oficial, adaptando a esta plataforma centos de aplicacións libres, entre as que se pode atopar algunha como Vagalume, nome que non deixa lugar a dúbidas sobre a súa procedencia.

E foi nestas, lendo páxinas e máis páxinas sobre este aparello, que de súpeto xa estaba poxando por un par deles en ebay, tentado pola liquidación de stocks á vista da chegada ao mercado do seu sustituto, o N810, e mais polo baixo prezo do dólar.

Despois de estar seguindo varios artigos por uns días, fixen un par de poxas no último minuto sen éxito, sendo superado en ambas as dúas por unha cantidade importante de dólares. Decidido por un Cómprame Ya, recibo correo cunha oferta de venta ao segundo poxador, que no meu caso foi á terceira poxa máis alta e, tan tentadora foi, que non fun quen de rexeitar nin ao engadirlle os gastos de envío.

E si, malia que o N810 saia nuns días ao mercado e inclúa algunhas melloras, coma o GPS e mais o teclado físico integrado, o N800 será recibido en casa opaco por unha chea de tarxetas SD (o novo N810 só soporta tarxetas miniSD), un receptor GPS bluetooth e un teclado bluetooth que levo para comprar desde os tempos da Tungsten T, así que case que teño preferencia polo modelo a descatalogar. Con todo, o que me acabou por decidir a compra foi o barato que sae comprar dólares, que seguen a baixar de prezo.

Agora, xa me tarda… na espera, haberá que buscarlle nome.

Polo visto estes días, seica o que virá co futuro serán as pantallas interactivas e multitáctiles; Microsoft vén de presentar Surface, Apple saca ao mercado este mes o seu iPhone, un grupo de luthier dixitais cataláns veñen traballando desde hai tempo na Universitat Pompeu Fabra nunha realidade que se chama reactable, agora máis coñecido desde que é utilizado por Björk, e Palm, a empresa que popularizou os dispositivos táctiles, para levar a contraria ao futuro, presenta o seu primeiro aparello sen pantalla táctil, o Foleo.

A primeira vista parece un ultraportátil cunha pantalla de dez polegadas, teclado, un peso ao redor do quilo e batería para traballar durante cinco horas. Disque está deseñado para ser compañeiro, vía bluetooth, dos smartphones, nomeadamente dos Palm Treo, aínda que din que poderá ser utilizado cos Blackberry ou os iPhone, ademais dos aparellos que utilizan Symbian e Windows mobile, co fin de ser o complemento para realizar o traballo que os teléfonos non poden facer dun xeito tan sinxelo, como escribir correos, traballar con arquivos adxuntos e editar documentos, follas de cálculo ou presentacións e, mesmo, navegar pola rede nunha pantalla de tamaño xeitoso, cousas que tamén pode facer sen teléfono tirando do wifi que leva integrado.

A aposta é arriscada e ese é o motivo polo que fan énfase en que é un producto novo destinado a cubrir un oco no que ata o de agora os UMPC non chegan, para o que destacan a grande facilidade de uso, ou o ter un sistema operativo baseado en Linux e aberto a desenroladores externos de software. O seu obxetivo semella ser os usuarios móbiles que consideran que un PC fai moito máis do que precisan, que é moi complicado de utilizar e moi lento á hora de acendelo ou apagalo (a lembrar que o o encendido e apagado do Foleo é instantáneo) e o único que precisan é un aparello que teña os mesmos programas que o seu telemóvel pero unha pantalla moito maior e teclado de seu, e a un prezo máis baixo.

Orientado á traballar coa rede como está, as posibilidades son ilimitadas. Só co tempo saberemos se será quen de quedarse no mercado. Polo de agora, non me inclúo entre os usuarios aos que vai destinado, o seu prezo ($500) afástame del, non se sabe das súas capacidades multimedia, non se sabe como se leva coas impresoras ou como sincroniza, o seu peso e a súa disposición, por moi pequeno e manexable que sexan esixen utilizalo sentado, e porque o último cambio que fixen foi por deixar de levar no peto dous aparellos.

E para optimista, o fundador de Palm, unha empresa que moita xente pensa que está nas últimas, o Jeff Hawkins, que xa salvou a Palm da queima en dúas ocasións ao crear dúas categorías de productos que forman parte da vida cotián de moitos, os PDAs e os smartphones e que ao redor da presentación do Foleo dixo que é a mellor idea que tivo na súa vida.

Non dubido das súas posibilidades pero todo isto é falar por falar. Só eles saben como van xestionar o seu desenrolo. De aquí ao Nadal, que é cando sairá, toca agardar polos movementos que fará Palm ata que saia ao mercado, logo, ver como se comporta o mercado de alí en diante. Algún optimista máis na sala?

Porqué? Estaba moi cómodo, e aínda o estou nas miñas instalacións, con windows. Fun utilizador de distribucións arcaicas de linux, fedellando no redhat cando a 4.2 ata a 5.2, e durante un tempo a única máquina que había no noso piso era o Macintosh Classic.

Mentres enchía a batería aos topes deu para ver a calidade dos seus remates, pláticos bos e rixidez envexable. Logo veu a primeira agradable sorpresa, apenas un nome e un contrasinal e o MacOs xa estaba á miña disposición.

Ao pouco de estar traballando con el e á espera de afacerme aos atallos do teclado boto en falta algunhas teclas, pensando, sobretodo, nos momentos que teño a outra man ocupada. Co finder non vou cómodo, semella que a evolución desde esta banda non foi tanta desde os meus tempos de utilizador Mac cando o System6 , contemporáneo do Windows 3.0 e MsDos, anque xa teño candidato para sustituilo.

Na parte positiva, o proceso de instalar aplicacións, desde a xestión de unidades de disco do sistema operativo ata a propia instalación do software segue sendo fascintante pola súa sinxeleza, só hai que levar o icono do programa que se vai instalar ao cartafol das aplicacións. Se parece unha Palm…

Neste punto é cando xa sabía o motivo de porque todos os que cambian a mac comentan o tema no seu blo. Todo funciona tal e como se agarda.

E anque que a transición estame a resultar moi fácil, podo entender que para o que salta desde windows o proceso non sexa tan fácil como algúns queren pensar. Son moitas as cousas que cambian, unhas xa as coñecía e moitas non, pero aprendo (teño que afacerme aos atallos do teclado, repito), para o que son de grande axuda ler as fontes doutros na rede e utilizar a intuición con naturalidade, así que sen medo a converterme nun fanático macboy, o de escribir sobre as aplicacións que levo instaladas vouno deixar para outro día.

E así foi como pasou, un pouco de todo, no que o Parallels deu o último empurrón, a certeza de que hai aplicacións que só existen na súa versión windows e que aí o está, virtualizado nun disco duro de 10GB co seu, tal e como vén de serie, XP e as tres aplicacións ás que non lle atopei igual e mais o firefox, traballando aínda máis rápido que non vello pc e elimininando as últimas escusas que un puidese ter.

Só sentín que algo esvaraba do meu peto cara ao chan. Nesa centésima de segundo, e sabendo das dúas cousas que levaba comigo, deume tempo a valorar e desexar que o que caía fose a cámara, coa que se haberían de ir unha ducia de fotos e mais un video de opedro. Outra centésima de segundo máis tarde os meus ollos xa identificaban o obxeto que caía; era un Treo650 cun ano e pico de uso e cunha tarxeta SD cheíña de datos.

En circunstancias normais, o peor que podería ocorrer sería romper a pantalla, pero como as circunstancias non o eran, non me quedou outra que ver desde a borda do costado de babor como ía polo mar abaixo un Treo de pé. Pensando en recuperar os datos, unha hora despois baixaba un rana a unha lectura da sonda de entre sete e oito metros. Subiu ben logo para dicir que só atopara fangos e viu a confirmar que era hora de que comezase a buscar solucións.

O primeiro era pedir unha nova tarxeta SIM para poder utilizar un teléfono ao que lle faltaban máis da metade das teclas que viña premendo durante a miña vida de treonauta. O seguinte foi imprimir a lista de tarefas e mais a lista de contactos; total corenta e tantas follas que cuspiu a impresora e, de novo, tempo para unha elección. Non me levou moito decidir, unhas probas dos equipos do lado escuro que saían na lista das compras bonificadas e xa tiña decidido que vou repetir, por estabilidade, autonomía, rapidez e polos puntos de movistar.

Paro a cavilar e seica tamén é polas aplicacións dispoñibles, por non ter causado neste tempo máis que cinco ou seis resets, iso si, inducidos; pola resolución da pantalla e polo seu brillo, por, a falta de umts e wifi, zafar tan ben co gprs, polo agendus, polo splash id, polo worldmate, polo metro, polo butler, polo bejeweled, polo tomtom, polo warfare incorporated, polo docstogo… e tantos outros.

E con pesar dos pesares neste momento, por non ter feito copia de seguridade dun mes para acó, sendo que só a precisei nunha ocasión, nunha parada e actualización programadas.

Para dar o salto, creo que terei tempo.