e quizais un documento cunha significación histórica que a máis de un lle custa comprender.

e a cativa xa ten dous meses e está no percentil 115.

Se daquela me acompañaban nesta aventura de escribir apenas un Palm Tungsten T saindo á rede a través da conexión GPRS dun Sony Ericsson Z600 e conectándose entre eles por bluetooth, nestes anos mudou moito o conto, e agora mesmo estou a escribir a través dun teclado bluetooth nun Nokia N800 que se conecta a internet a través da rede wifi creada cunha aplicación chamada Joikuspot para o Nokia E71 que o transforma nun punto de acceso wifi compartindo unha conexión 3G.

Pero é que tanto cambiou o conto, que esta aventura da vida xa a contei onde había que contala, en twitter, onde desde a miña conta fun largando tweets conforme podía, tiña gana e me petaba.
Só faltaba vir aquí para contarvos iso e mais vos dicir que sigo sendo o pai máis feliz do mundo, sobre todo ao ver a opedrinho a facerlle aloumiños á súa irmá recén nacida, Clara, de 3600gr. de peso e de 52cm. de longo

Por ti, Clara, e pola túa avoa, que nos deixou hai case un ano e que, sen coñecerte, agardaba que este día chegase algunha vez, unha nena na familia para encher de amor, na lebranza e no presente.

Hai seis anos e uns días nacía este blog, noutros seis anos estamos en 2016. Vértixe!

Obrigadísimo!

E é que a maioría desta casa deixoume só co meu único voto e deron en falar nunha tal Clara. Sospeito que houbo tongo e que xa tiñan amañado o seu voto; resultado, 2 a 1. Preguntámonos como será, digo que o único que desexo é que a súa saúde sexa de ferro, pero penso que se é tan fermosa como a canción que máis se repite entre as que anda a escoitar a súa nai, a min váleme; unha de La Bien Querida.

E agora voltamos a estar nas mesmas, foron días de alegrías contidas pola expectación, alegrías contidas polo que vivimos estes últimos meses, alegrías engalanadas con bágoas ao contarllo ao meu pai e alegrías e risadas ao escoitar as preguntas de opedro a todas as dúbidas que lle xurden,

e como chegou o bebé á barriga de mamá?

E así, respostando preguntas foi como saimos da visita que lle fixemos á xinecóloga logo de escoitar os latexos do corazón dese carrouchiño de 9 cm. que a mamá de opedro leva dentro. Aínda non temos data marcada no calendario pero sabemos que  algún día do mes de abril debería ser un día de alegría.

Desde aquela, a miña vida online pasa pola miña ración cotiá de tweets, cos que, entre outras utilidades, podería saber que é o que fixen tal día coma hoxe hai dous anos de non ser porque, este mes de agosto, twitter papou tweets, máis dos 5000 que levaba enviados desde marzo de 2007.

Só quedan aí á vista os deste último mes; o mesmo mes no que opedro aprendeu a nadar e a facer fotocopias, o mesmo mes que eu volvín xogar ao baloncesto, ou seguín percorrendo, ás veces coa familia, Galiza e o norte de Portugal e indo a praias nudistas e mais a algunha textil, ou o mesmo mes que a mamá de opedro, ademáis de darnos outras boas novas, conseguiu un choio novo no mesmo centro de traballo.

Para saber algo máis, twitpic ou mobypicture, e para o demais, o meu tumblr

Ata aquela chamada do meu pai anunciando que mamá non espertaba nunca nos tocara a morte tan cerca e, malia unha mínima esperanza que disque non había que perder, mamá, a avoa de opedro, non deu recuperado e, o luns pasado, deixaba de respirar.

Convencida de que con 61 anos aínda lle quedaba unha vida por diante e sabendo dos seus medos a unha morte de dor gustaríame que sequera lle dese tempo a dicirnos que a súa despedida non foi como ela temía, que en ningún momento foi consciente de que marchaba, que lle dese tempo a contarnos que sentiu o noso amor e que sabe que nunca a esqueceremos mentres esteamos vivos, que, con todo o que lle tocou vivir, foi feliz e que lle pagou a pena vivir e crear a familia que somos, que sabe que, desde que lembra a memoria, llo debemos case todo, incluida a mesma vida, que tivese tempo para un consello, ou unha bronca, para unha ollada e un sorriso, tempo, malia que for só un segundo, para darlle un bico ao meu pai, que merece iso e máis.

Entre bágoas soño que estas semanas non existiron e que imos chegar a casa dos avós e ela vai recibir a opedro cunha aperta e un bico, sígueme a parecer imposible pero o certo é que lembro a UCI, a 4 do hospital, as noites ao seu carón, esa mañá do día 22, e como foi que chegamos desde o tanatorio ata o cemiterio, onde agora opedro corre e xoga ás agachadas por entre os nichos. Estamos co avó e o avó quere estar cerca dela.

A emoción tinguía os ollos, era un momento feliz, opedro facía cinco anos canda nós pero a súa avoa tamén se aboaba ao cinco, eran 5 semanas e 5 días os que levaba no hospital, onde segue atada ao seu fio de vida, aínda en coma.

Parece increible o que nos cambia a vida; non hai tanto que a miña nai lle preguntaba a opedro cando ía ser o seu aniversario e se a ía convidar á festa e agora é el o que pregunta cando vai ir ao parque coa avoa. Todos sabemos que para iso faría falta unha miragre.

Desde aquí, no hospital, onde está máis demostrado ca en ningures o fráxil que é a vida, só desexo que podamos seguir xuntándonos para seguir contando aniversarios ao redor do máis grande que pasou nas nosas vidas, porque pase o que pase, a avoa seguirá con nós mentres teñamos vida.

E ti que fas aquí? Non tes que ir traballar?

Esa noite durmiu e xa non acordou, iso foi hai un mes.

Confirmo lendo no meu twitter que isto non é un soño e que apenas foi un mes, sen ela o saber, a sobrevivir á hemorraxia cerebral daquela noite. O tempo xoga en contra, os xeranios que a miña nai prantara xa botaron flor.