Opaco

Seica nin os mesmos franceses se poñen de acordo cando se trata de saber cantas veces se ha de poñer a fazula para recibir e mais dar un bico, ou dous, ou tres, ou catro bicos.

E así foi como Gilles Debunne creou a páxina Combien de bises? que atopei na dos strange maps para invitar aos seus paisanos franceses a respostaren á pregunta de cal era a norma, no seu departamento, no que respecta ao número de bicos á hora de saudárense.

Con case vinte mil aportacións semella que ao falar de bicos, esta é unha Francia dividida.

In Paris and central France, most people give two kisses – one on each cheek. But a swath of northern France, from Normandy to the Belgian border, opted in general for four. And southeastern France, from Marseilles to the Alps, preferred three. Two départements – Finistère in Brittany and DeuxSèvres in the centre – give a meagre one.

Class distinctions also come into play. French upper classes prefer two kisses. Anyone planting three or more smackers on the cheeks of their host at a refined dinner would be committing a faux pas.

Pola miña banda, o conto vai con dous bicos só para a familia e mais para as amigas e, tamén dous e o primeiro á dereita, só para os máis achegados amigos de sexo masculino ou para os que dean o paso. E ti?

Ao tempo que tento voltar á normalidade dixital, despois desta cura de inforxicación na que o único acceso ao mundo exterior foron as noticias que chegaban de RNE e da Cadena Ser a través da OM e dun par de xornais; á vista de case 6.000 posts que o bloglines me di que teño a espera de lectura, só podo pensar que foi bonito mentres durou.

Dos días que botamos aló, ningunha queixa, nin polo tempo, só un par de detalles, que a conexión a internet, ademáis de ser cara (8€/1h. ou 15€ para dúas horas), a súa cobertura chegaba só uns metros fóra da recepción, así que o portátil só estivo no bungalow reproducindo capítulos de Weeds e a Dumbo… e que para ter sabas de algodón custounos un bo traballiño, xa que cando as fomos reclamar non había ninguén na recepción que entendese o de cotton sheets nin o de Bettlaken aus Baumwolle, nin moito menos, sábanas de algodón, para, ao fin, ter que alugalas, ao prezo de 10€ a semana para durmir sobre algo mellor que unhas sabas de papel para desbotar.

Malia iso, foi que tanto nos prestou, alí, no centro da nada e a uns 12km da civilización máis próxima, que a única visita que tiñamos prevista, ás, disque, dunas máis altas de Europa, as dunas do Pyla, para logo ir tomarlle algo, quedou para outra ocasión.

Deixando o par de detalles comentados, o camping non podemos menos que recomendalo, xa que desde a equipación do bungalow ata a limpeza dos milleiros de metros cadrados que ocupa, pasando pola organización de actividades, só en francés e neerlandés, ou das súas piscinas, parques de xogos, locais de restauración (caros, iso si), supermercado ben fornecido, tranquilidade e mais unha marabillosa praia chea de ondas dun bravo océano e, para quen o precise, sen cobertura de ningún operador móbil…

O que si nos chamou a atención foi a obrigatoriedade do nudismo na piscina e o celo do vixiante no cumprimento do seu traballo for quen for o da toalla á cintura ou a do tanga ridículo, así como a discrecionalidade no resto das instalacións, recepción, restaurantes e supermercado incluidos, lugares nos que noutros campings si que hai que acceder vestidos. Con todo, desde a praia ás piscinas, o ambiente é moi familiar, non sei se será no mesmo sentido que lle dan os de haztelomirar, e estivemos rodeados de parellas co seu bebé e mais a avóa, familias clásicas cunha maior ou menor recua de fillos, grupos de amigos, ou o noso viciño venezolano que todas as noites saía fóra co telemóvel para contarlle a alguén que fora pasar uns días a unha casiña que alugaran uns amigos do seu mozo e que o luns regresaba a París, e mais de xente nova xogando por todas partes, aos que pola tardiña se unía opedro, que xa soubo o que é ter problema de comunicación, malia que ao final os picariños descobren que para andar as carreiras calquera xesto chega.

E cando opedro xa andaba co bonjour e co au revoir no bico, mamá xa lera o cargamento de libros que levaba e eu a piques de apuntarme a unha pachanga de rugby praia, foi hora de voltar e, de súpeto, o bloglines xa marcaba 0 posts por ler.

Ou Vuen biage, se se prefere, en castelhano, pois coma se non chegase co milleiro longo de quilómetros que rodei pola ghalleira adiante esta semana, como di o outro, mañá… sete cuncas ata acó.

E malia ir acompañados de sete aparellos co bluetooth, pois nin o roaming de datos, a uns 900€ a baixada de 100MB, nin as prepago francesas, conformándose cuns poucos euros menos, son opcións a valorar, e así que se esvaeza a cobertura de vomistar e dubidando que aló haxa wifi, … voltaremos ao século XX.

E este blo nin queda en automático nin en reposo, nin con entradas programadas… isto é un blo e os blos non descansan, e onde non chega internet, non chega el, nin el, nin el, así que síntanse libres de comentar, insultar, ou spamear aquí, que o amo non está.

Por certo, se andan por aí na noite do venres para o sábado, denme leria, e agarden por un safe and sound antes de que se acabe o azul do mar, será bo sinal.