Opaco

Do mundo das consolas de xogos me chama a atención a actividade da comunidade de usuarios que teñen; sexa cal sexa o modelo de consola, non é difícil atopar dentro de esa comunidade xente que tenta levar un paso máis adiante o hardware e tirar proveito do que comprou con funcionalidades non ofrecidas polo fabricante.

Dá igual a consola que sexa, o tempo que se precisa desde que sae ao mercado ata que aparecen solucións que permitan usos para os que non foi deseñada é cada vez menor. E a, xa veterá, Nintendo DS non ía ser menos, apenas chegou a casa, foron un par de días nos que só valía para que a mamá de opedro lle dese estopa aos seus neuronios co Brain Training, o xogo que traía.

Ese par de días foi o tempo que levou elixir un cartucho, pedilo, e que dese chegado. Despois de investigar na rede da scene nds, de entre o Cyclo DS e o R4DS, decidín coller este último por ser, nese momento, o único do que había existencias para entrega inmediata nas tendas online que me inspiraron confianza.

O R4 Revolution for DS, chamado R4DS, é un cartucho para a NDS, coma calquera dos seus xogos para slot1 (o dos xogos da NDS), cun oco para introducir unha tarxeta de memoria microSD, na que ademais do firmware do cartucho poden ir xogos e aplicacións creadas pola comunidade e, así, o que moitos pensan que só é unha consola de xogos para os máis cativos, pasa a converterse nunha Nintendo DS que lle din pirateada, unha maquiniña con capacidade wifi, con dúas pantallas, unha delas táctil e un potencial que vai máis alá dos xogos, e así, hai clientes de mensaxería, de correo electrónico, lectores de libros electrónicos, reproductores de audio e de video, …

E é que se non fose por ese tipo de cartuchos e solucións similares para outras consolas, probablemente ningunha delas tería entrado en casa.

Coa fin de semana chegou a primeira viaxe en tren de opedro, un percorrido curtiño no que quedamos coa sensación de que lle soubo a ben pouco.

Non oiu nada do tipo Pasaxeiros ao tren!…, ao pasar polos tuneis só dicía, Non se ve nada! Está todo oscuro!, e na viaxe de volta, máis do mesmo e, por riba, o revisor non lle furou os billetes cos que andaba a agardar na man para validar.

E entre a ida e a volta, nun local comercial, opedro sorprendéunos a xogar con eses mal chamados ordenadores de xoguete, eses cachos de plástico cheos de teclas de cores cunha pequena pantalla lcd, e esas pseudoconsolas con joystick. No mesmo expositor había catro ou cinco deses aparellos e opedro foi pasando de un a outro fozando en todo o que se podía fozar, ata que o descubrín apretando os dedos contra o monitor.

Pregúntolle que era o que pasaba e dime,

O ratón non funciona… y el monitor, tampoco

e era certo, o rato non estaba conectado, e o monitor… non era táctil, pero el dábao por feito.

Se é que algunha vez fun de xogar con máquinas, só o fun cos xogos de coches e cos de estratexia, así que cada vez que opedro me di de sacar do armario a NES, da que non fun utilizador no seu momento (despois da caída do emporio Atari), penso nos seus sofridos utilizadores.

Despois de coller un mando da Wii, viaxar ao pasado máis de vinte anos atrás, fai que o presente pareza bastante máis sinxelo. Daquela, a ergonomía aínda non chegara aos mandos das consolas e os xogadores tiñan que suxeitar aqueles ladrilliños durante horas porque outro dos avances dos videoxogos tampouco chegara e para acabar unha partida non quedaba outra que xogar moito, xa que o de gardar partida aínda demoraría un pouco en aparecer. Moi poucos xogos permitían o de gardar partida, o que significaba que se quedabas sen vidas no segundo chimpo da terceira fase do segundo mundo do Super Mario Bros só podías seguir intentándoo, sabendo que ao outro día terías que comezar desde a primeira fase e así, tiña amigos que adquirían poderes estraños e fachendeaban de pasar as primeiras fases dun destes xogos cos ollos pechados de tantas veces que o fixeran. Son eses mesmos os que xa nunca din que un xogo dos actuais é difícil. Difícil era o pasado.

E para dar este chimpo ao pasado, opedro axúdame a desenrredar os cables e a montar o aparello, senta á miña beira e confórmase con ver como o seu pai vai fracasando no de rescatar á princesa e me van matando fase tras fase, mundo tras mundo. Sentadiño á miña beira arregala ben os ollos diante do mundo dos 8bits e goza como un macaquiño rindo co Mario a caer por un precipicio ou derrotando monstros.

Así, non me estraña que á hora de organizar xogos nos que el é un cazador e eu son un tigre, ou nos que cabalgamos polo corredor con cabalos imaxinarios, ou nos que somos coches de carreiras, vénse de engadir un novo xogo que me conta así,

Tu eres Luigi e eu son Mario e vamos correndo para darlle patadóns a las tortugas y comemos estrelas y setas para crecer muchíiiiiisimo.

O que non damos atopado no mercado son as setas esas de 8 bits.

P.S. Se alguén por nostalxia, por idade ou ben por curiosidade queira botarlle un ollo ao que era aquel mundo de xogos da NES, ten en VirtualNES a súa páxina para xogar desde o navegador.