Opaco

Coñeceuno o domingo pasado, vímolo por primeira vez os dous xuntos dando unha volta polo youtube

e agora temos un novo heroi na casa. Chámase Catín, tamén coñecido como Lighting McQueen.

N550, AP9, N634, A6, e N642 veñen sendo moitos quilómetros e sempre hai momentos para perder a calma.

Perdo a calma por primeira vez na N634, os amortecedores fan un traballo extraordinario por manterme en contacto coa estrada e chego á A6 sen saber exactamente se é que os que teñen que utilizar esta estrada a cotío non pagan impostos ou se é que os funcionarios que traballan para nós teñen algún compló coas compañías de seguros.

Logo xa non chego a perder a calma, son demasiadas as xuntas de dilatación que me faltan por atravesar para chegar a casa como para indignarme, pero, na autoestrada, non podo evitar preguntarme se todos eses carros que van adiantando a outros co intermitente esquerdo permanentemente encendido van a atravesar en algún momento a mediana para pasar a converterse en pilotos suicidas. Sorpendentemente, os mesmos conductores, cando regresan ao carril dereito non encenden o do lado dereito.

Falta de criterio ou descoñecemento do código de circulación? Coma estas, outras mil que teño que ver todos os días.

Cheguei sen saber sequera quen habería de estar, e foi que me xuntei con dous que viñan de Alexandria, un de Dublin, outro de Faro e outro de Southampton e máis dous de Mumbai, e agás a dirección, que o máis próximo que ten con auga é o río Weser, o resto tiñamos en común un próximo acceso ao mar. Acabei no grupo dos Atlánticos, máis que nada, por ese costume de facer os días máis curtos a base de cervexa que tan ben me veu.

No medio desta pequena Commonwealth, claro está que a lingua franca era o inglés, foi que demos en falar sobre a seguridade vial, do que máis diferenciaba conducir na Baixa Saxonia a facelo en candas nosas terras. Houbo comentarios de todas as clases, se os coches, se a educación, pero a conclusión derivou na calidade dos firmes das estradas e a súa sinalización.

Se hai un sinal de circulación que se ve máis nestes Länder do oeste que na nosa terra é o de Straßen Schäden, que vén dicindo que o firme está en mal estado, sen por iso significar que as estradas estean en peor estado que as nosas ou permanentemente en obras, senón que na nosa terra non é utilizada ata que os baches xa son quen de reventar rodas e provocar accidentes.

Acabei pensando, para min, nos operarios da AP9, e no ministerio de Fomento, que se tivesen que incluir estes sinais no seu inventario terían que facer fronte a un gasto enorme na súa adquisición, e se os situasen nas estradas non me estrañaría que máis da metade do traxecto da AP9 sería declarado en mal estado segundo o criterio destes alemáns, porque se por algo destacan as estradas alemás é pola calidade da súa banda de rodadura, o seu nivelado e ausencia de irregularidades e mais pola súa boa sinalización, isto é, nada a ver co que temos os galegos.

Así, polo que veño facendo esta semana pola Autobahn, na nosa terra tratarianme de delincuente, cando a realidade é que circulando a moita menos velocidade polas nosas autoestradas vou pensando, entre baches, oscilacións do terreo, badéns, xuntas de dilatación desniveladas, con escasa sinalización… quen serían os que se atreven a facernos circular por camiños de carro que designan e sinalizan coma se fose unha autoestrada de seu, e que, por riba, temos que aturar que nos traten coma delincuentes… bis bald.

De cativos xogabamos a coller as curvas ao límite, dábamos en xogar cos pesos e as inercias para amosarlle o cu ás beirarrúas e enfrontar as rectas totalmente cruzado para rabuñar unhas centésimas de segundo en cada pasada.

Co tempo, cambiabamos gomas, piñóns, coroas,… e demos en facer coma os profesionais, para imitar a neve, fariña triga, e para a lama, nada mellor que o colacao… aquilo si que era lama.

Agora tamén ando ao límite, pero non nas curvas, e namentras lle boto unha ollada ás pistas por ver o enferruxadas que están, penso se darán para cando medre o noso cativiño e aprenda un pouco de física.

En 1973 o Oldsmobile Toronado foi o primeiro coche que se puxo á venda que viña de serie con airbag incorporado. En Europa iso non sucedeu ata 1983 cando saía ao mercado equipando a un Mercedes 500SEL. Estamos en 2006 e todos os coches que saen ao mercado levan sacos no volante.

E iso foi do que estivemos a falar. Ela viña para falar do repugnante que se está a poñer o seu ex pero acabou falando de traballo. Non comentamos unha palabra sobre o cabrón do seu ex nin da efectividade dos sacos e mais dos cintos, ambas cousas eran algo obvio. Ela falou de traballo, eu, de coches, e así, comezamos discutindo da diferencia de tamaño dos sacos europeos e mais os americanos e ela rematou con que o núcleo do que a leva ao traballo é de ferro e a funda é de PU, non de plástico, e o que trae entre mans é de núcleo de titanio, con forro de coiro e cunha chea de botóns, unha novidade que non coñecen nin os que viven diso.

Dixo que estivera ben, viña disposta a contarlle a mamaíña todas as penas e acabara falando do traballo. E é que hai xente que tamén pode desexar que chegue o luns logo, pero por outros motivos; ter tempo libre é o que ten, pode ser contraproducente, as neuronas non fan máis que cavilar. Saiu dicindo que o seu obxetivo para esta semana era durmir mellor, que para outra falariamos dos ACC, que comezan a montar os coches agora e que serán de serie, e moito máis efectivos, dentro de vinte anos.

Estamos a piques de compartir planeta con seis mil cincocentos millóns de persoas máis (vía la cartoteca), unha cifra inimaxinable, e o único que me vén á mente é que somos uns afortunados.

Antes de comezar a cavilar nas desgracias alleas e agardando que opedriño non nos dea outra noite pasada por mocos, escapo e póñome a picar nas millóns de ligazóns pendentes de lectura que vou gardando nunha caixa.

E aínda que non o pareza, levo dous días fóra, estiven apenas facendo clic, clic, clic,… lembrei que deixara isto aquí por escribir cando cheguei, de novo, á cartoteca. E como é que cheguei acó? Non fago idea, na primeira aba aberta había unha foto do flickr chea de curvas, xa non estaba a caixa, todo acabara.

Mentres tanto, parece que o disfraz de pito vai quedar onde está a non ser que opedriño deixe logo de pingar mocos ata polas pestaniñas.

Leo que roubaron un radar dos que a DGT anda a poñer nas estradas da súa competencia e entérome de que, cada un, custa, unha vez instalado, uns 77.000 euros.

Os responsables do Tránsito din que a instalación destes radares reduce a siniestralidade nos lugares onde se colocan, así que van poñer ata 500 deles que se sumarán aos trescentos radares móviles que hai na actualidade. As contas son claras, apenas hai que multiplicar por setentaesetemil…
Mentres tanto, un estudio de EuroRAP codificou con cores as estradas europeas por número de accidentes mortais e resultou que, na nosa terra, a rede principal de estradas é, na súa maioría, de risco alto ou medio-alto. E, a pesares de que o estudio se fixo con datos de hai uns anos, está de plena actualidade, só hai que botar man de hemeroteca ou do google para ver os puntos negros na rede viaria.

Con todo, o número de accidentes mortais segue a reducirse. Nos anos oitenta circulaban en España uns dez millóns menos de coches e a xente que morría na estrada era máis do dobre da deixa agora a súa vida nela. Qué foi o que ocorreu para que o número de víctimas se reducise sendo que hai moitos máis carros a rodar? As campañas da DGT? Pois non, as infraestructuras foron mellorando do mesmo xeito que o fixo a seguridade activa e pasiva dos nosos carros, sendo que agora poden circular a velocidades moito maiores que hai uns anos. Pero é moito máis fácil sementar as autoestradas de radares que eliminar puntos negros, mellorar a sinalización vial, ensinar a conducir (e non a aprobar un exame práctico) en condicións adversas e saber enfrentarse a situacións de risco co fin de que o conductor controle o que leva entre as mans.

Ao fin dá igual quen goberne. Os políticos responsables, sexa cal sexa a súa cor, só utilizan variacións da frase a velocidade pode matar sen tomar decisións baseadas no que ocorre nas estradas, para sabermos cando a velocidade é unha causa e cando é unha condición, para saber a relación entre accidentes e alcohol, sinalización e iluminación vial, estradas sen conservación ou sen limpar,… E si, todos os conductores cometemos erros, e o que teño claro é que só nós podemos mellorar a seguridade na estrada, eles non van facer nada ao respecto.

Así, cando as autoridades de tráfico falan do exceso de velocidade como causa de accidente, eu non sei ben de que están a falar, pero creo que eles tampouco; só sei que dos, máis ou menos, catrocentos quilómetros que veño facendo dende hai anos á semana, os máis deles son por estradas de alto risco e TomTom avísame de onde están os recaudadores. Disque Groucho Marx dixo que o matrimonio era a causa principal de divorcios. Será iso, de aquí a pouco dirán Quieto todo el mundo!