Opaco

Fago por esquecer o choio dunha semana esgotadora, séntome a fedellar e os minutos de desconexión convértense en… non o quero nin pensar.

Deixo voar a imaxinación e coa axuda do flash, nunha arroutada vintage tuneo o carro, un Escaravello, oval, modelo do 56, cunhas llantas BRM negras de 15 polegadas, suspensións rebaixadas un chisquiño, teito solar e parasol.

Para os puristas sería un sacrilexio facerlle iso a un auténtico vintage, anque os máis arroutos dirían que non ten o nariz baixo abondo para chegar a ser un cal look, así que deixémos que me saíu un resto-cal look mantendo estilo vintage. Foi o elixir as jantes de liga leve cando me perdín no tempo, probando, montando e dubidando entre unhas Empi de 5 brazos, unhas Fuchs de Porsche e as BRM.

Así que se queres, tamén podes vir por acó para ir para deseñar o teu propio escaravello, ou carocha, escarabajo, fusca,… chámalle como queiras.

Outro día, que teña aínda menos tempo, xa deseñarei un Porsche, de preferencia un 911 do 63 ou un 356, ou quizais me poña cunha Kombi split window de vintetrés xanelas e vidros safari…

Limpando caixiñas dou coa dun VW Passat con toda a carrocería pintada cos nomes dos traballadores que formaban a súa liña de montaxe.

A comezos dos noventa, a Volkswagen celebraba os números millonarios dos seus Golf e Passat dese xeito.

Lembro que xa non buscaba nada, o meu non estaba e as letras ían pasando pola retina. Pareceume ver un ferreiro, parei, e tireille unha foto xunto cos fernandes.

P.S. A foto foi tirada nun museu, e visto que non me vai roubar ancho de banda, o cacho que vai desde Feldmann a Fricke, aquí, con máis detalle, cos seus Fernandes e Fernández.

Cheguei san e salvo, nunca mellor dito. Coma ben apuntaba engalego no post anterior, e aínda que a orixe e mais o destino mudaran desde que o escribira, a base de quilómetros apréndese que o mellor camiño para ir a Bergantiños ou terras de Fisterra e Soneira é atravesando Negreira e collendo cara a estrada AC552 por unha AC441 á que tarderei en esquecerlle o nome.

Coa lúa oculta tras o fume, puxéronme fóra da autoestrada antes de poder chegar a Padrón. Atravesando Valga, as voces das campás co seu tanxir confirmaban a tensión que se vivía en ambas as dúas bandas da estrada e así fun, todo o camiño escapando do terror por L.A. ata chegar ás terras da Barcala, onde vin por primeira vez á lúa chea alumeando a estrada.

A AC441 estaba despexada e con apenas tránsito, e aproveitei para aumentar a velocidade media do traxecto. Antes de chegar a unha curva á dereita, no quilómetro dezasete, intúo outro coche nos reflexos do pretil. Baixo as luces e amodero, e en cuestión duns segundos evito rebentar un Citroën C15 suicida que invade o meu carril. Cando parei bastante mais adiante, vin outro coche que seica batera co suicida. Foi el o que deu a volta para perseguilo; eu chamei á casa de Navarro e continuei a miña rota e mais a súa demora acumulada.

Non foi chegar e encher, así que aproveitei para estar un bo cacho de palique coa casualidade que levara a uns amigos a escoller a terra dos montellóns como destino turístico.

Na volta, dou cos de atestados de tráfico, que teñen retido ao conductor suicida aínda borracho. Ofrézome a prestar declaración e, ao pasar onda el, dígolle que se chega a vir alguén polo outro carril iría dereitiño contra el e xa non estaría sequera respirando. Diferenciábannos dúas toneladas. Disque cando chegaron os sicarios de Navarro, estaba a durmir no coche, espertáronno e o primeiro que fixo foi preguntar se estaba en Corcubión, a uns vinte quilómetros de distancia. Eu sigo sen comprender como alguén así se atreve a coller un volante…

Vaise atrasando a hora de chegar á cama, á que ao fin chego, e cando opedriño me fai acordar, na radio contan a outra noticia do día. El debía estar chegando aló e escoito: ataque, terroristas, avións, Heathrow,… collo o teléfono e non hai resposta, fago máis chamadas e ninguén sabe nada. Sigo tentando e… sucesso, aínda está en terra.

E a pesares da desfeita e de seguir a sentir os hidroavións a pasaren por riba miña, non foi unha noite tan mala.

Lonxe de terra, o aire era respirable e o sol queimaba. Como era visto, de volta para o continente, metémonos baixo un cobertor de fume e muxicas que nos abafa mentres opedro mira para o sol e di que a lúa está grande, grande.

Desde o carro, impotencia, que apenas dá para tirar algunha foto desde o lugar do copiloto.

E cando o choio prometía rematar a semana tal e como comezou, sentado no escritorio e rodeado de papeis, a voz atrás do teléfono, dime que, hoxe, cando a lúa estea encarnada como todas estas noites, hei sair cara o norte atravesando os infernos varios.

Leo, dúas horas para dezaoito quilómetros, comprobo o percorrido que me deseña o google, e boto unha ollada á páxina do meu benquerido Navarro, que cos seus continuos cambios apunta a que haberá que deseñar unha estratexia para voltar a casa.

Despois da mala fama que lle crearon ao Simca 1000, veño de saber polo motorpasión da resposta a cal é o mellor carro para chingar nel. E é que os de autocity fixeron unha reportaxe con candansúa ficha para cada coche, medicións e, quizais por falta de modelos reais, fotos con bonecos hichables, e incluso un making of. Non vou discutir a metodoloxía da proba, sobre todo, á vista de que, en edicións anteriores, o actual vencedor, o Fiat Stilo, era superado por outros modelos que tamén participaron este ano.

De entre os primeiros clasificados non me estraña nada o posto obtido polo Renault Twingo, todo un exemplo de modularidade para un coche tan pequeno e veterán, anque sen nada que facer frente a uns asentos do Stilo que se inclinan ata 160º E aínda que na proba só se limitan a compactos, outro conto sería se participasen a California, ou mesmo o Maybach 62, cuns asentos traseiros con función de masaxe incorporada.

Por certo, a famosa lola só acadou o posto dezaoito e parece que van ser certas as incomodidades das que peca, e aquí si que temos motivos para preguntar porque lle dirán amor cando realmente queren dicir sexo?

Non repetín resposta. Tantas veces me preguntaron por onde andaba e tantas outras daba unha contestación distinta.

Tiro de neuronios e lembro, Baiona, Vigo, Marín, Rianxo, Ribeira, Baroña, Portosín, Noia, Santiago, Fisterra, Coruña, Mondoñedo e Burela, que dan para facer unha rota digna do que ben podería ser un promotor inmobiliario á procura de concellos adeptos ata un chofer dun camión do peixe coa súa pegata do Pensando en ti.

Tal e como fai o F.Míguez, apunto tres cousas por mor de non esquecer para outra semana destas,

A N643 desde o aeroporto cara a A6 está a converterse nun auténtico perigo; tanto como que mentres non arranxen o seu firme prefiro pagar a peaxe e ir dar unha volta a Galiza a aforrar tempo, cartos e quilómetros, todo iso por non arriscar a vida e torturar ao coche como os que van camiño do cárcere de Teixeiro aos tombos.

En Baroña, a súa praia dá un lindo lugar para botar unha soneca á beira do mar, sobre todo, os días do cotío, cando apenas hai xente e aínda menos textiles.

Por certo, xa amañaron os anuncios do que agarda ao final do camiño. Así está mellor, sen bañador; os tempos de prohibir quedaron atrás. As correccións feitas aos graffitis pódense ver aquí.

E a derradeira anotación desta xeira é a dunha Fisterra chea de turistas, na que o ladrillo semella ir soterrando aos nativos. Facendo víveres nunha das miñas operación retorno, houbo un momento no que os meus neuronios só decodificaban sons en holandés e en inglés. Menos mal que alí estaban os tigretóns e mais os panterasrosas para devolverme á realidade. Ben, eles e a caixeira a reclamarme os seus seti euros.

Hoxe apenas me movín… e moito menos, en coche.

Coñeceuno o domingo pasado, vímolo por primeira vez os dous xuntos dando unha volta polo youtube

e agora temos un novo heroi na casa. Chámase Catín, tamén coñecido como Lighting McQueen.