Opaco

Estou a aproveitar as viaxes destes días, como apuntei o outro día ao falar de openstreetmap, para explorar a xeografía galega coa compaña dun GPS que vai grabando o percorrido nun Nokia Internet Tablet e o carro convértese nun fervedoiro de direccións MAC falando entre elas en bluetooth; o Treo co Holux 236 e mais co Parrot, e o N800 co Holux M1000 e mais cun Samsung que fai de modem 3G . Aínda non o vexo todo azul, pero ha de se chegar.

A imaxe de abaixo pouco di, non é máis que a representación gráfica dun cachiño dos meus traxectos pola AP9 arriba e abaixo. Os puntiños son as marcas que graba o meu GPS dos lugares onde fixou unha posición, isto é, a vista que dá o editor JOSM de por onde ando eu; puntiños que logo haberá que unir para trazar as estradas no mapa de openstreetmap, que nesta imaxe saen de cor azul.

E se estes datos, ou no editor ou trazados sobre o mapa non din nada, accedendo ao arquivo onde se gardan eses datos pódese saber a que hora foron grabados, a que velocidade se grabaron e, por suposto a ubicación, e dirían que un día de abril á tardiña ese GPS fixo unha parada na área de servizo do Burgo, na AP9, unha parada técnica, o tempo xusto para escribir unha twittérbole.

E mentres ía grabando datos nestes ir e vir pola autoestrada do Atlántico, na radio deron en falar da iniciativa da aseguradora Mapfre, que coa súa campaña de jóvenes desiguales tamén quere fozar cos datos que se poden obter dun GPS e é quen de poñerlle prezo á nosa privacidade. Nunha experiencia piloto, a aseguradora instala unha caixa cun receptor GPS no coche dos voluntarios para ir recollendo unha serie de datos, os percorridos (tempo e quilómetros), horarios en que os fai, velocidade… para, logo, transmitirllos á aseguradora.

Cun ¿Por qué tienes que pagar más por las imprudencias de otros? e cun desconto na póliza que pode chegar ata o 60% mais a posibilidade de localizar o carro en caso de roubo ou a chamada automática de emerxencia que realiza o aparello á aseguradora en caso de forte deceleración (semellante á necesaria para activar os airbags), a compañía anima á xente nova a instalar a “caixa negra”… disque 10.000 xa o levan. Moitos máis o deixarán de levar porque non os renovarán ou subiranlle tanto a póliza que cambiarán de compañía e, por moitas voltas que lle dou, non se me quita da cabeza a idea de que Mapfre só pretende coñecer mellor aos seus clientes para discriminalos mellor e darse un pouco de publicidade.

Aos que lles pareza boa idea, anímoos a cavilar en que as aseguradoras non só viven de seguros de coches…

Non sei como cheguei alí, pero din cun foro onde o usuario Manu Bus encheu un fío cunha manchea de publicidade de carros de finais dos anos setenta. Nunha delas, líase así,

Sobre una pista de pruebas y ante notario, un piloto especializado, ayudado de una rampa, logró volcar un Seat 131 de serie. Tras cinco vueltas de campana, el coche continuó su marcha sin ningún daño considerable en la estructura. En el Seat 131 el habitáculo de pasajeros es indeformable. Un triple anillo de acero lo protege. Esto es seguridad. El Seat 131 cumple las normas internacionales de seguridad más rigurosas. Porque un coche de hoy, debe ser así.

Desde entón a tecnoloxía aplicada aos carros mellorou moito a capacidade de evitar un accidente, a seguridade activa, pero moito máis a capacidade para reducir as consecuencias, a seguridade pasiva.

Absorver a enerxía dunha colisión polos lugares apropiados para manter a integridade da gaiola que protexe aos ocupantes, xunto cos avances conseguidos nese campo fan posible que as consecuencias dunha colisión non sexan as que sufrían os ocupantes de coches de apenas hai uns anos. Vendo este fío dun foro francés, ou o clásico libro dos Car crashes & other sad stories, decatámonos de que os avances conseguidos na seguridade pasiva, ademais de salvar moitas vidas, fixeron os coches irrecoñecibles.

Nun video do programa Fifth Gear fan unha proba de choque.
Forza bruta fronte a intelixencia. Un Volvo 940 SW, con 15 anos ao lombo e a derradeira evolución dun deseño dos primeiros oitenta, case que cinco metros de coche grande, e un VOLVO, coa súa reputación de seguridade; da outra banda, un Renault Modus, moderno, lonxe de chegar aos catro metros de lonxitude pero abondo para levar á familia e mais as súas publicitadas cinco estrelas no NCAP

A leis da física poñen ao pequeno en desavantaxe co grande, pero…

a física manda e, a base de deformar o coche, o resultado amosa a realidade da evolución técnica dos últimos quince anos nun choque frontal a 64 km/h. Medo dá pensar no que sería do 131, con ou sen notario.

Adicado a todos os de carro grande, ande ou non ande.

Moitos dos que me coñecen saben do meu interés por todo o que teña rodas e, nomeadamente, polos carros, que vai moito máis aló da súa función principal, a de levarnos dun lugar a outro. Así que, ao contrario doutros, o proceso de compra de calquera cousa relacionada co automóvil fai que o meu corpo produza endorfinas.

Así, os tempos en que os modelos que había no mercado podían contarse cos dedos das mans quedaron atrás, co que, agora, xa só a decisión de cal vai ser o máis axeitado ás nosas necesidades ou intereses poida levantarlle dor de cabeza a máis de un, así que, esquecendo ese, ao meu parecer, sinxelo pero longo proceso de decisión do modelo que imos conducir nun futuro e en base á miña experiencia, hai unha serie de consellos que sempre dou a quen mos pide á hora de rematar o proceso da compra.

O primeiro deles sería ter ben claro o coche que queremos e equipalo coas opcións que necesitemos, desde o motor que desexamos ata a cor da tapicería, ou os anos de garantía que nos poidan ofrecer, lembrando que o coche ten que sair do concesionario con lámpadas de reposto, triángulos sinalizadores e chaleco reflectante, e que as alfombras veñen cos coches, cousas todas estas que debes ter no coche no momento que saes a estrada desde o concesionario onde fose que o comprases.

Ata que chegue ese momento no que saímos conducindo o noso coche do trinque, eu recomendaría antes ir a todos e cada un dos concesionarios que poidas dese fabricante e, de poder ser, mellor en varias provincias. Nunca se sabe onde é que nos van dar o mellor prezo para o mesmo modelo, ou que concesionario ou que comercial está máis apurado para cumprir os seus obxetivos de ventas.

Ante todo lembrar que o comercial que cho vai vender non é amigo teu, polo tanto, non crer ningunha das cousas que diga e apenas as que che dea por escrito, sobre todo nos descontos que di que che fai por ser ti quen es, ou nos agasallos que che poida facer, coma no caso de que intente vender o coche que teña na súa exposición, xa que tes que comprar o coche que ti queiras, e non o coche que a eles lles poida interesar por rotar o seu stock, anque no caso de que poida resultar interesante o que teñen, pedir un bo desconto por el, por ver como é que están de desesperados por desfacerse del.

A experiencia dime que cada vez é máis frecuente que os comerciais non coñezan, se sequera as coñecen, máis que as características que están no folleto comercial do producto que están a vender, así que para iso e para máis, en pleno século XXI, xa temos a google ou calquera foro ou páxina especializada no mundo do motor. Infórmate ti, que eles son parte interesada só nunha cousa, en vender o que sexa.

Cos presupostos á vista decidirse polos máis económicos e comezar a negociar, xa que en moitos casos moitos do concesionarios están dispostos a baixar os pantalóns por aumentar as súas cifras de negocio o cumprir os obxetivos, lembrando que o presuposto debería estar desglosado con cada un dos conceptos que van incluidos nese prezo final, desde o prezo do vehículo ata cada un dos extras e impostos que vas pagar.

Un dos conceptos que nunca adoitan desglosar é o referido á matriculación do coche, xa que é habitual subcontratalo cunha xestoría que apenas se ocupa de pagar o imposto de matriculación na delegación de Facenda máis próxima, pagar o imposto municipal de tracción mecánica, ao que aínda e non sei porque seguen a chamar viñeta, e presentar a documentación e pagar a tasa de matriculación na delegación de Tráfico.
Por estes trámites o concesionario pode cargar no presuposto un importe que vai desde os 250€ ata os 900€, cartos que se poden aforrar se o fai un mesmo previa entrega da documentación do coche por parte do concesionario, para o que poden esixir o previo pago do coche.

Todos estes datos déixoos aquí baseándome en experiencias propias, que será a terceira operación deste tipo feita este ano e que finalizará mañá cando na delegación de Tráfico me entreguen a documentación do coche, que deixei hoxe alí, co número das placas co que vai sair do concesionario.

Así e como exemplo, partindo do Renault Scénic do trinque do que falo, desde que comezou esta aventura de pedir prezos a diferentes vendedores e valorar o vehículo a entregar ata facer a última visita ao concesionario para confirmar o pedido hai tres meses, pasouse desde a, segundo eles, inmellorable oferta que facía un concesionario na provincia da Coruña de 31.500€ ata a de 27.400€ feita nun concesionario de Pontevedra logo de descontar os 500€ que cobraban polo trámite de matricular o coche a través da súa xestoría, trámite que se liquidou con 47,20€ no concello pola viñeta máis os 69,40€ polas tasas de matriculación na delegación de Tráfico.

E non, o coche non é para nós.

De por si, o coche chama a miña atención, unha máquina cun prodixio de enxeñería ben atrás do conductor, que cun corazón de seis cilindros, emite un son mecánico a base de explosións na que o aire xoga un papel moi importante, así que non me escapa que é o mesmo coche que onte estaba estacionado no mesmo lugar.

Evito comentarlle nada ao conductor cando ía, coa chave na man, pechar a porta. Non me sinto capacitado para facelo sen faltarlle ao respeto por telo estacionado nun lugar reservado para minusválidos acreditados, sen que o coche estea identificado como autorizado nin el aparente ter eiva algunha.

Lembrei ter lido algo dunha campaña belga na que se idearon uns cartóns para colocar nos parabrisas dos coches que ocupaban lugares reservados. Neses cartóns, unha nota con cinco respostas a elixir,

SI, gustaríame estacionar aquí doutra volta, así que elixo:

• amputación de perna esquerda
• amputación de perna dereita
• paraplexia
• esclerose múltiple
• espina bífida

Nun fuso horario próximo disque a vinganza é amarela. Mágoa de autocolantes.

Un sinal en neerlandés cun Verkeersbordvrij anuncia que se chega a unha zona onde non hai sinais de tránsito. Disque non se ven por ningures sinais, nin de stop nin de dirección prohibida. Tampouco hai parquímetros e, nin sequera, as rúas están pintadas.

En Makkinga, unha pequena vila frisia, un proxecto da Unión Europea, á súa vez inspirado nun experimento feito na cidade de Drachten, tamén nos Países Baixos, onde se eliminaran a metade dos sinais e só se deixaran dous de entre os dezaoito semáforos orixinais, co resultado dunha importante reducción dos accidentes, a utopía xa é unha realidade.

“The many rules strip us of the most important thing: the ability to be considerate. We’re losing our capacity for socially responsible behavior,” says Dutch traffic guru Hans Monderman, one of the project’s co-founders. “The greater the number of prescriptions, the more people’s sense of personal responsibility dwindles.”

Nos falan da nosa sociedade como liberal, pero en cada movemento que facemos, a nosa vida vai determinada por regulacións e as súas respectivas prohibicións, e en ningures é isto tan certo como o é no tránsito urbán. Supoño que a idea básica é que se cadaquén fai o que queira sumiriámonos nun caos.

Parece que as experiencias, que se extenderán a outras vilas europeas adscritas ao proxecto, están sendo boas, tanto que falan de que os ideais de Bakunin están a ser recuperados, citándoo cun “Rexeitamos calquera forma de lexislación”. E se o artigo orixinal utiliza as palabras do anarquista ruso, non vou ser menos e vou aproveitar para mencionar a Ricardo Mella, tamén anarcocolectivista, pero galego, que dixo,

Porque, quen é o que non chega antes ao destino cando os semáforos non traballan?

Disque de cada tres quilómetros percorridos por estrada polos usuarios das estradas españolas, considérase que un deles está en bo estado, noutro quilómetro deses tres a súa conservación é aceptable e, no último, o seu estado é malo.

O pdf do informe do estado das estradas, feito pola Asociación Española de la Carretera, que agrupa a todos os implicados ao redor da seguridade vial, aquí.

Logo pasa o que pasa e, eles, que van dicir?

Fago por esquecer o choio dunha semana esgotadora, séntome a fedellar e os minutos de desconexión convértense en… non o quero nin pensar.

Deixo voar a imaxinación e coa axuda do flash, nunha arroutada vintage tuneo o carro, un Escaravello, oval, modelo do 56, cunhas llantas BRM negras de 15 polegadas, suspensións rebaixadas un chisquiño, teito solar e parasol.

Para os puristas sería un sacrilexio facerlle iso a un auténtico vintage, anque os máis arroutos dirían que non ten o nariz baixo abondo para chegar a ser un cal look, así que deixémos que me saíu un resto-cal look mantendo estilo vintage. Foi o elixir as jantes de liga leve cando me perdín no tempo, probando, montando e dubidando entre unhas Empi de 5 brazos, unhas Fuchs de Porsche e as BRM.

Así que se queres, tamén podes vir por acó para ir para deseñar o teu propio escaravello, ou carocha, escarabajo, fusca,… chámalle como queiras.

Outro día, que teña aínda menos tempo, xa deseñarei un Porsche, de preferencia un 911 do 63 ou un 356, ou quizais me poña cunha Kombi split window de vintetrés xanelas e vidros safari…