Opaco

Unha das experiencias máis satisfactorias á hora de comprar un libro quizais sexa a de pasear por entre centos de estanterías ateigadas de libros con ese seu arrecendo particular na procura do obxeto do desexo. Pero, de calquera xeito, pode que non teñamos tempo, ou que o libro que buscamos non estea nas librerías máis próximas, ou que prefiramos compralo desde a comodidade do navegador e acudamos a calquera das librerías online.

Nese tránsito entre a experiencia de compra nunha librería real rodeado de libros á compra a través da web vendo apenas listados enormes de títulos de libros cunha pequena imaxe da súa capa pérdense unha chea de sensacións, que son as que se tentan recuperar en Zoomii, unha librería online visual na que, ao xeito de google maps, cunha interfaz de visualización sorprendentemente cómoda, podemos navegar polas súas estanterías facendo zoom e movéndonos por elas coma se dunha librería real se tratase, coa diferencia de que en lugar de ver os lombos dos libros o que vemos é a súa capa, que amosa segundo o seu tamaño real a escala en comparación aos libros do redor, e estamos a un só clic de acceder á súa imaxe a alta resolución así como ao sumario e ás reviews do libro.

Disque se pode navegar por entre 21.000 libros do catálogo de Amazon malia tamén poder facer búsquedas entre 173.000 títulos, pero o máis destacable desta iniciativa, que vén de nacer hai uns días, é que é o traballo dun só home, Chris Thiessen, que se aderiu a Amazon no seu programa de afiliados para vender libros levando unha comisión e, tirando do seu catálogo, botar man dos servizos web da mesma Amazon, o Elastic Compute Cloud (EC2) e o Simple Storage Service (S3) que, por exemplo, tamén utiliza Chuza para aliviar de traballo ao seu servidor. E é que de non ser por estes servizos de Amazon, como el mesmo apunta no blog dos Amazon Web Services, o proxecto sería demasiado caro e desalentador para levalo adiante; así que con esa base e un pouco de Java en servidores Linux e Javascript no navegador, o resultado non podería ser máis espectacular.

Nunha das visitas á pediatra nestes días de calor e mais de Ventolin ía opedro laretando historias de monstros e alieníxenas cando, de súpeto, parou co lercheo que viña contando para preguntar:

-Papi, verdad que en el planeta Marte hay muchos catres?

O certo é que ás primeiras non sabía do que me falaba, pero ao repetilo debuxando círculos no aire souben, facendo por que non me vise rir, que falaba de cráteres e non de catres.

E é que se algún día damos saido deste planeta para chegar ao planeta bermello teremos onde deitármonos. E digo se damos saido, pois á vista dos satélites e mais do lixo que orbita ao redor do noso planeta semella que a cousa vai ser difícil.

Foi na Cartoteca que din con esta imaxe, facilitada pola Axencia Espacial Europea (ESA), que preparou uns gráficos que amosan a cantidade de chatarra espacial que orbita por riba das nosas casas. Desde o Sputnik foron uns 6.000 satélites os que sairon ao espazo, dos que aínda andan operativos uns 800 acompañados polo lixo que fomos deixando aló.

Aconséllase ampliar as imaxes, como a que acompaña este post e amosa os obxetos que andan en órbita baixa vistos por riba do Polo Norte, para ver o que ronda o noso planeta. Sorprendente.

En casa fomos usuarios activos da ratiña Lola durante un tempo pero case a tiñamos esquecida ata que vin publicado en Chuza que a ratiña Lola morrera. Ao saber da súa morte tiña sentido o que dun tempo para acó notara nesta casa, que google traía unha chea de visitas ata aquí na procura dela.

Accesible durante moito tempo a través do dominio cativadas.com é unha aplicación en flash creada desde a Xunta polas consellerías de familia e deporte e mais a de innovación e industria que se podía reproducir desde calquera navegador e que ofrecía unha achega aos cativos ás novas tecnoloxías, ben nas aulas ou na casa a través do ordenador, na que ratiña Lola vai guiando aos nenos a través de diferentes actividades, todas moi sinxelas, nas que as imaxes e mais os sons levan da man aos cativos a realizar as diferentes e atractivas actividades.

Pero parece que o desleixo dos responsables da ratiña Lola fixo que o seu dominio caducase e que alguén máis espilido ca eles rexistrase e okupase o dominio para agardar, supoño, por un rescate; así que polo de agora, calquera que se dirixa ao dominio comentado só dará cunha páxina chea de publicidade e mais spam.

Para tentar resolvelo, ancho de banda mediante, veño de subir ao meu servidor tanto a aplicación flash para vela a través do navegador, aínda que desactivando a opción para os mestres, que se pode visitar en cativadas.opaco.org, así como a aplicación completa que distribuía a Xunta de balde, que puxen nun arquivo zip e que se pode baixar desde acó, cativadas.zip, ben para grabar nun cd ou instalala nun pc con windows.

Malia todo, agardo que os responsables da criatura, arranxen a desfeita e os cativos poidan ir visitar á ratiña Lola na súa casa de sempre, que aquí só está de paso.

Non podía deixar de comentar no feliz acontecemento social do blogomillo, ou como queiran dar en chamar á chegada da filla do ghanito e mais da señora Colombo, da que o ghanito nos viña poñendo ao día desde novembro pasado cando fixera público o Comunicado Oficial da casa Ghanites, pois ao ler destas cousas decátome da razón que levaba a autora do desaparecido todonada cando falaba nas marabillas da tecnoloxía ao servizo das marabillas do ser humano.

A chegada da Moruncha non fixo máis que aumentar o número de pais e nais que falan a través dun blog das aventuras e desventuras dos seus cativos. Mesmo vai case para dous anos que se nos dera por contabilizar o que daquela chamara blogomilhinho, no que entraran o dos Pelachos, o do Xan, o do Roi e mais o do Leo.

Logo daquilo houbo algún que outro blog a falar dos seus cativos; de memoria lembro ao folerpa e mais ao pereiro, pero seguro que hai algún outro por aí fóra que queda sen mencionar (se é que saben de algún máis agradeceriase deixen un comentario), e xa máis próximos no tempo deste baby boom (a escala) están a chegada da N de desorde ou o bló de l&m, na que o premiado ohqtomr e mais a eli comezaron a contarnos da laura e mais do mati.

E o seguinte seica será o Brais, ao que, mentres nos van contando dos preparativos, apenas lle faltan dous meses para vir canda nós. Estean atentos.

Como din no bló de l&m, isto non é máis que para paliar os efeitos do alzheimer e que algum dia os nossos filhos possam valorar o divertido que é partilhar os dias com eles.

Por iso e antes de que me esqueza, a piques de que chegue o cuarto aniversario de opedro, vou deixar a conversa de onte á tarde con opedro a conta dun libro de ilustracións na que saían un boi e mais unha vaca,

-Papá, qué es esto?

-É un boi

e opedro, sorrindo e sinalando á vaca di,

-y esto… mmm …es una girl?

Éche o que ten o plurilingüismo harmónico, que xa non nos vale o de se non é boi …será vaca.

Actualización: non fixo falta que ninguén mo lembrara e caín eu só da burra, esquecía nomear ao senhor porquinho que vai para case tres meses que contaba que alguén moi importante estaba a piques de chegar ás súas vidas, e, polo visto, debeulles comer o teclado… Alguén máis?

E outra actualización: apunta o paideleo nos comentarios a chokito, do que xa sabiamos pola do ghanito, e a lula e mais a flavia. Obrigadinho paideleo.

Cando o twitter apareceu moitos falaron del como un servizo inútil, pero, a pesares das primeiras impresións, moitos fomos os que o comezamos a utilizar, ben por curiosidade ou por explorar ese novo sistema de comunicación. Agora, despois dunha auténtica masificación, twitter veu a chegar a un lugar na web que poucos creían posible naqueles primeiros tempos.

No meu caso, deu para unha vía máis para deixar mensaxes, preguntas, respostas e compartir información na arañeira dun xeito tan sinxelo que, de seguro, non chegarían sequera a ser posts neste blog.

Nesta captura son só 112 caracteres, faltan 12 para chegar aos 140 que é o límite que impón twitter, coma nos SMS, pero dan dabondo para comunicar. Tanto como que a frecuencia de actualización deste blog veu a menos, malia que para iso tamén teñen influido outros factores, incluso as miñas cousas.

Durante este tempo, ao redor do twitter foron aparecendo moitos servizos que, xogando coa súa API, crearon novas utilidades e conceptos, desde o tweetscan ata o, algunhas veces odioso, twitterfeed, pasando por moitos outros; pero foi hoxe que din co xefer, un machuco feito co yahoo pipes e mais coa google chart API, que parte da idea de darlle o nome dun usuario e recoller estatísticas de uso do twitter ao longo das horas, días, meses,… ata construir un gráfico de uso moi chulo, podendo incluso tirar conclusións sobre o xeito de utilizar o twitter e das relacións coa comunidade. A miña é esta,

Malia todo, o máis interesante é ver as gráficas dos outros; non vou dar nicks, pero semella que a vida dalgún é apenas unha grande mancha negra no twitter.

Se ben xa coñecía o proxecto de OpenStreetMap, ou OSM, o meu primeiro contacto cos seus mapas foi a través do Maemo Mapper, unha aplicación imprescindible para os Nokia Internet Tablets que permite utilizar repositorios públicos de mapas online, como google maps, live maps, ou mesmo os do Catastro.

De OpenStreetMap sabía que utilizaban mapas libres, sen carga ningunha de dereitos de copia ou copyrights e feitos desde a nada, nutríndose das aportacións e das colaboracións dos seus usuarios. A mesma filosofía da wikipedia dá a entrada a que calquera usuario incorpore ou rectifique os datos que considere oportunos, ben sexa unha autoestrada, unha vila, un parque ou un camposanto.

Á vista do pouco cartografiada que está Galiza en comparación con outras zonas do planeta e do fácil que é recoller os datos dun gps no maemo mapper e ir grabando a traza do percorrido foi que me animei e din en explorar lugares nunca cartografiados (en OSM); logo de subir os datos recollidos, editalos e etiquetalos ves que vai aparecendo o que tes baixo os pés, que o teu mundo está no mapa. Supoño que así se sentirían os primeiros exploradores.

A idea é evitar as restriccións para o uso e a modificación de mapas gratuitos pero non libres como os da mesma google ou microsoft. Calquera persoa pode colaborar nun dos varios procesos que conforman o proxecto, ben subindo trazas de percorridos feitos cun gps ou editando trazas e etiquetando lugares coñecidos, pero nunca copiando doutras fontes pois é norma e existencia de erros nos mapas a xeito de marcas de auga, firmas, ou ovos de pascua para aínda máis facer valer o seu copyright.

Se tes un gps non supón moito choio recolectar trazas; hai programas para capturar os datos desde o gps a calquera sistema operativo, pda, móbil con soporte java, palm, symbian,… E se non tes gps tamén podes colaborar editando as trazas doutros; o punto de partida é a wiki de OSM, e o resultado será un mapa cartografiando calquera cousa que se poida etiquetar, sexan regatos, petroglifos, estradas, camiños, carrís-bici ou bares.

E se chegaches a ler ata aquí non poderás pasar por alto o que foi a noticia da semana; a información xeográfica xerada polo Instituto Geográfico Nacional foi liberada para uso non-comercial. Por fin, unhas cartografías que financiamos cos nosos impostos e que ata o de agora tiñamos que pagar por utilizala é liberada na práctica e será de acceso público a través de internet.

Mentres sigo explorando só queda agardar para apuntarse a unha desas mapping parties para xeo-frikis.

Dos moitos xeitos que hai para representar datos, se estes son moitos ou abstractos, hai veces que se precisa máis que un gráfico de barras, e aí é onde unha boa representación gráfica pode axudar a que sexan máis fáciles de ler e comprender. Na rede existen unha chea de técnicas gráficas que nos permiten visualizar os datos de xeitos moi diferentes, tanto utilizando aplicacións de escritorio coma aplicacións web. Moitas delas serán tan habituais coma os gráficos que puxeron nos debates entre o zapatero e mais o rajoy.

O catálogo de aplicacións é tan amplo que o post da Readwriter Sarah Perez sobre as mellores ferramentas para visualización de datos pode ser considerado como fascinante; ela mesmo xa falara sobre o asunto con anterioridade, como fixera Calidonia apuntando ao catálogo de Visual Complexity.

E se teñen tempo, pérdanse por entre canto link atopen, abran os ollos, e asómbrense.