Boto a vista atrás mentres fedello por entre o arquivo deste blo, lembro sucesos, estados de ánimo, viaxes, hospitais, amigos, e identifico ciclos vitais. Tento atopar cando foi que deixou unhas letras aquí a mamá de opedro pero non dou co recado.
E é que hoxe a mamá de opedro volve escribir aquí, a seguir,
De pequena, a miña nai sempre me dicía, que cando eu fose maior e tivese fillos, ía entender o que se sofre e o que se chega a facer por eles…..canta razón tiña! O noso Pedriño xa ten 4 anos, e dende que naceu, alá polo 16 de xuño do ano 2004, se a vida de oPaco mudou, a miña non é a mesma. As nais seguen sendo as nais, por moito que os pais axuden. Se algunha de vós sodes nai e enriba traballadora fora da casa, só vós, podédelo entender. Ninguén máis. As veces falo co Paco, que a liberación da muller non foi tal, se antes eramos escravas na casa, agora somos escravas no fogar e máis no traballo…
Planteeime entón, como se di agora, conciliar a vida laboral coa persoal, e niso levo estes catro anos. O día 22 deste mes mudo de traballo por terceira vez dende o momento que quixen con todas as miñas forzas que ese pensamento de conciliación se convertise nunha realidade…..
Ameazas de despido por pedir unha reducción de xornada nunha empresa que se las da de grande, cando a grandeza penso que empeza por cumplir a lei. Foron os meus peores anos, e xa se sabe, onde a responsable de, iso que chaman Recursos Humáns (que risa!) é unha muller, pois peor! Despois veu o peche doutra empresa, algo do que seguro algún de vós tamén saberedes. Logo veu un traballo no que o ver o Pedriño esperto é unha misión imposible….aínda que o de rañar na barriga está sendo unha nova experiencia….
Agora ven un novo reto, cerca da casa, un bo horario, un soldo que para os tempos que corren non está nada mal,….pero, debe ter algún pero, e niso estou….agardando a comezar e buscando todos os peros que van vir…ou non os haberá? Será que a vida as veces é tan perra que os nosos ollos non nos deixan ver as cosas boas?
Recordo un cadro que a miña irmá maior P me dera xa hai moitos anos e que rezaba así: “se choras porque non podes ver o sol, as túas bágoas non che deixaran ver as estrelas”. …aí van un par de esas bágoas…
Eu quero ve-lo sol, e tamén quero ve-las estrelas. E vós??
Mamá, volve cando queiras :*
Sorte na nova andaina :-)
[...] veces un sente gañas de se materializar en varias habitáculas do blogomillo. Quero pensar que un comentario atinado pode ser algo así como un abrazo, que unha [...]
nunca choveu que nom escampasse. muita sorte e a ver se desta vai a boa. beijos.
Como dí o comentario anterior, nunca choveu que non arraiase. Moita sorte mamá de oPedro :)
[...] no mes de xullo pasado cando a mamá de opedro veu acó a deixar un post a contar o que levaba pasado desde que buscou con todas as súas forzas convertir nunha realidade o de conciliar a vida familiar [...]