opaco

Ás veces os días rematan coa sensación de que o fas todo mal …e, moitas veces, é certo.

Pero pasa que, cando volves pola noite do choio, o teu fillo vén correndo cos brazos abertos e, a berros, cóntache o que fixo durante a tarde ou che amosa o avión que fixo coas pezas de Lego e, mentres compartides un único sorriso, cavilas se é posible ser tan feliz que xa non te decates.

E é que hai días, e semanas enteiras, nos que parece que son un actor (secundario) dentro dunha obra de teatro, saltando entre actos deslavazados, nunha trama tan cotiá coma sen sentido que se diría sacada do teatro do absurdo.

Cae o telón e, mentres agardo polo seguinte acto, escaneo as notas de opedriño, sorrío e penso nun final feliz.