Opaco

Entre estes días de choio inusitado fago exercicio cos pés sobre os tres pedais do carro, autoestrada arriba e abaixo, sen apenas tempo para sentarme noutro lugar que non sexa o cockpit. Son días de aniversarios, que si o do Cervantes, que si o dos cravos do 25 de abril, pero se houbo un especial foi o que se deu o luns, data na que se cumpliron 25 anos da saída ao mercado do ZX Spectrum, a primeira máquina á que lle puxen a man enriba.

Todo comezou aí, cando algún tempo máis tarde chegaba á nosa casa a versión de 16K de RAM que se ampliaría pouco despois a través do seu bus de expansión, e cun cartucho, aos 48K.

Co seu sistema operativo BASIC e as revistas de microhobby, o primeiro foi darlle ao seu teclado de goma, logo viría o lector de cassetes, onde despois de darlle ao LOAD”" o maior temor entre os ruidiños a 1.200 baudios era que chegase o TAPE LOADING ERROR. Eran minutos de suspense à espera de que non houbese erros ao ler a cassete do noso xogo favorito, e aí foi onde entrou o vicio das máquinas no corpo.

Pouco despois, e base de invadir as casas dos viciños, puña as miñas mans nun VIC-20, logo un Commodore 64 e logo un impresionante HitBit de Sony. O que veu despois foi unha voráxine.

Pensando en ir rescatar á casa dos meus pais aquela marabilla coas teclas totalmete ilexibles xunto co seu cartucho de memoria, dáme a hora de volver sentar atrás do volante para ir repostar antes de sufrir de novo a autoestrada, e lembro aqueles tempos diante da tele, nos que para obter fuel infinito só había que poñer POKE 56996,254, pero aquilo era un xogo.