opaco

Hoxe foi día de encontros con compañeiros da escola, o primeiro, logo de deixar ao pequerrecho na gardería e o segundo, ao ir recollelo. Cos dous compartín aulas e mais xogos e fomos medrando xuntos ata que as nosas vidas colleron diferentes camiños.

Ao primeiro deles había anos que non o vía, a última vez que nos atoparamos déralle catrocentas pesetas para un buco e só pouco despois souben que o xulgaran. Disque estes anos no cárcere foron duros pero polo menos deulle para deixar o que o levou alí, que o pasou mal cando o fácil era pechar os ollos e deixarse ir, que estaba recuperado e que leva catro meses traballando malia que aínda teña que ir polo xulgado cando pasan lista.

Atopeino moi gastado, coa voz rota, os ollos cansos e os dentes podres, pero ilusionado coa vida e tentando que o seu futuro non se parecese ao seu pasado.

Marchei apurado, case sen falar, e pasei a mañá cavilando no que nos tocou vivir, cando ao ir á busca de opedro tiven outro encontro. El, unha persoa vital que pasaba o ano traballando nas plataformas do Mar do Norte e do que as súas visitas significaban cita case que inescusable para ir tomar algo canda el e escoitar os plans de todo o que ía facer nun futuro non moi lonxano acompañados polas súas risadas contaxiosas.

Os rumores que chegaran aos meus oídos animáranme a chamalo hai cousa dun mes pero o seu teléfono non respostaba e, agora, o seu aspecto delatábao. A conversa, triste, levouna ben rápido ao seu campo. Disque precisaba cartos, ao que lle preguntei para qué os quería. Os meus tres euros e corenta e tantos céntimos, mais o que tiña, valeríanlle para unhas micras de jaco que coa súa base de perico darían para pasar o mono, pero que non temese que disque sabe o que hai e que xa está alongando o tempo entre chino e chino.

Sabendo o que sabe por experiencias pasadas dígolle que aínda me sorprende máis que ande nestas a estas alturas e entón é cando os seus ollos evitan aos meus e comeza a falar do vacío, de que todo é unha merda e que non sabe onde ha pasar a noite…

Agora é el o que ten apuro por marchar, irá facer a súa única compra, pero antes lémbrolle que o mono paga apena sufrilo, que era o que el dicía, que o jaco quita máis vida da que dá… pero xa non me escoita. Apalpa nos seus bolsillos, saca papeis, un chisqueiro, un tutelo de metal, e un chaveiro cunha navalliña e mais unhas chaves pendurando, pídeme un cigarro, mellor dous, e mentres se alonxa di que hei ver que me chamará. Oxalá.