Lonxe de terra, o aire era respirable e o sol queimaba. Como era visto, de volta para o continente, metémonos baixo un cobertor de fume e muxicas que nos abafa mentres opedro mira para o sol e di que a lúa está grande, grande.

Desde o carro, impotencia, que apenas dá para tirar algunha foto desde o lugar do copiloto.

E cando o choio prometía rematar a semana tal e como comezou, sentado no escritorio e rodeado de papeis, a voz atrás do teléfono, dime que, hoxe, cando a lúa estea encarnada como todas estas noites, hei sair cara o norte atravesando os infernos varios.
Leo, dúas horas para dezaoito quilómetros, comprobo o percorrido que me deseña o google, e boto unha ollada á páxina do meu benquerido Navarro, que cos seus continuos cambios apunta a que haberá que deseñar unha estratexia para voltar a casa.
Para ires de Santiago a Muxía sería mellor que colleras cara Noia ata Bertamiráns e alí coller cara Negreira. En Negreira cara Muxía. Aforrarías entre 10 e 15 minutos e a estrada está en mellores condicións e agás o tamo Santiago Bertamiráns con menos tráfico.
un saúdo
Gazia, querote
(Esto es el infierno, y ya está claro que hay trama mafiosa detrás. Es imposible la casualidad en esta sincronía criminal (alevosía y preme ditación)
Veo a ancianos sin ni siquiera una mascarilla, luchando cuerpo a cuerpo. Con llamas. Un aspirante a bombero que lleva una semana trabajando a brazo partido se lesionó un tobillo y hoy me contaba que le desespera tener que guardar reposo, mientras los compañeros siguen luchando.
Nadie duerme, por miedo al fuego.
Los sanitarios ya empezamos a ver a la población enferma (y nosotros también afectados por la nube tóxica). Y mientras, los políticos ya han empezado con sus rifi_rafes: que si dijiste, no viniste. Miren, entérense de una vez: la población está harta de sus frases vacuas. Pónganse a trabajar, como hace la población: Cada uno a lo que tenga que hacer. Si hasta parece que “estorban”, decía hoy un paciente.
(Decía el Sr. Rajoy, muy ufano, que se necesita “alguien que mande”. Pues sí, pero le pongo un ejemplo: ante una parada cardiaca se necesita un coordinador para que no se monte un caos, pero si mientras estamos resolviendo una , se dispara los paros cardíacos, alrededor, pues la cosa cambia. Y si encima cae fuego del aire, y hay cuidar la espalda, más. No nos hemos desmemoriado, recordamos los “hilitos de plastilina“. Dejen de “envenenarar” verbalmente.
En fin, pongámonos todos a trabajar y después a desenmascarar a los culpables de esta catástrofe ecológica.
Gracias de corazón a todos los voluntarios .
Galicia , te quiero.
Fdo.
María E. González)
está en castelán pq anda por o mundo adiante.
a ver si a public o país…boh, que tristeza teño.