De aloumiños e carreiras

Dous aniños dise ben logo.

Fóra ía moita calor, dentro, a temperatura mantíñase estable. O intre máis fermoso, o de ollármonos, un fronte ao outro, alí, na cama, como di agora el dos bebés que están no berce, levou a un bico e un aloumiño. Pasou o tempo e aí o está, inesquecible.

primeira foto de opedriño (cun Nokia6600)

Nin a nosa intuición sabía sequera que nos había de traer ata acó. Fíxose neno por mor do tempo e mais a carne, das palabras e mais dos bicos, das apertas e mais dos choros. E foi deixando un pouso de sensacións nas nosas memorias.

Mamá ri, eu río e el tamén ri. Pecho os ollos e vexo os seus dentiños todos, habitantes desa boca grande. Confirmo as risadas botadas estes dous anos botando unha ollada atrás, indo polas páxinas que trouxemos da casa vella, sigo lendo e levo unha sorpresa; a casa onde vivían os comentarios que fostes deixando aqueles días aínda están alí. Confirmo que era mentira, neste caso, as palabras non se foron co vento.

opedrinho ao seu, rindo

Moitos parabéns para opedriño, é o teu aniversario e es a nosa alegría, hoxe é un día como outro calquera,outro día máis de festa… tomádelle outra mentres botamos un baile.

P.S. o baile é un pouco pesado de máis, case 40MB de agradecemento por estarmos aquí e agora, cos bos e xenerosos, nun video no que abrimos as portas da nosa casa, mais… aos imbéciles e escuros apenas dicirlle que apodrezan na súa merda. Nonsí, mamá?

13 Comments

Deixa unha resposta

Your email is never shared.Required fields are marked *