De aloumiños e carreiras

Dous aniños dise ben logo.

Fóra ía moita calor, dentro, a temperatura mantíñase estable. O intre máis fermoso, o de ollármonos, un fronte ao outro, alí, na cama, como di agora el dos bebés que están no berce, levou a un bico e un aloumiño. Pasou o tempo e aí o está, inesquecible.

primeira foto de opedriño (cun Nokia6600)

Nin a nosa intuición sabía sequera que nos había de traer ata acó. Fíxose neno por mor do tempo e mais a carne, das palabras e mais dos bicos, das apertas e mais dos choros. E foi deixando un pouso de sensacións nas nosas memorias.

Mamá ri, eu río e el tamén ri. Pecho os ollos e vexo os seus dentiños todos, habitantes desa boca grande. Confirmo as risadas botadas estes dous anos botando unha ollada atrás, indo polas páxinas que trouxemos da casa vella, sigo lendo e levo unha sorpresa; a casa onde vivían os comentarios que fostes deixando aqueles días aínda están alí. Confirmo que era mentira, neste caso, as palabras non se foron co vento.

opedrinho ao seu, rindo

Moitos parabéns para opedriño, é o teu aniversario e es a nosa alegría, hoxe é un día como outro calquera,outro día máis de festa… tomádelle outra mentres botamos un baile.

P.S. o baile é un pouco pesado de máis, case 40MB de agradecemento por estarmos aquí e agora, cos bos e xenerosos, nun video no que abrimos as portas da nosa casa, mais… aos imbéciles e escuros apenas dicirlle que apodrezan na súa merda. Nonsí, mamá?

13 thoughts on “De aloumiños e carreiras

  1. Pois que siga a festa para opedriño e para o resto da familia. E para nós tamén, claro! Moitos parabéns!

  2. ai q chego tarde: muacsssssssssss!!!parbéns, felicidades…riete sempre.
    (eu tamen estuven, é un orgullo estar o mismo día ca tí :))

  3. Eu si que chego tardísimo. É o que pasa cando se di, fago nonseiqué e felicítoo.
    Parabéns para es opedriño tan lindísomo que tedes.
    Só hai un par de aniños e uns días que andabamos a comentar entre o millo o pouquiño que nos quedaba a uns e outros para verlles as caras aos nosos cachorros e xa temos unhas persoíñas marabillosas entre nós.
    Que sigades a ser moi felices :)

  4. Pingback: Opaco » Blog Archive » E van tres…

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *