Por esquecer e pola liberdade
Por mor de recoller unha encarga, baixei tomar unha cervexa e falar un chisco. Eles pasábano ben, eu tamén,
Tes que saír máis!
pero eu contáballes o que facía en casa despois de deitar a opedro, que non se haberían aburrir, e así, estrañoume que alguén non soubese da Cultura Circula; logo, puxemos a cair dun burro aos que faltaban e, de seguido, confirmamos o boas persoas que eran e seguen a ser; botámoslle adubo comentando detalles da última noite que saín, e volveron a insistir en que tiñamos que falar todos de vez, unha xuntanza.
Ao pouco, estou vendo se mamá tiña lindos soños. E tíñachos bos. O polo, que xa fervera antes de sair, seguía a ferver na tarteira. Co lume apagado, descúbrome escribindo para esquecer que nuns días non verei ao xefe da casa, que, nesta semana, comezou a pedir por caca tanto para mexar coma para cagar, anque fóra de casa segue a mexar no cueiro… e iso, que mañá farei turismo aeroportuario. Quizais aproveite para sair de alí nas horas de espera para pedir por algo decente, pero desde CDG,
Por qué?, ¿por vaguería?, ¿porque ahí sólo van los porreros y nosotros somos más guais?. La verdad es que no lo sé. Fumo maría o chocolate de vez en cuando, estoy a favor de la “legalización” de todas las drogas, pero nunca he ido a una manifetación ni he firmado ninguna petición para conseguirla.
e, outra vez roubado de historia de dúas irmanciñas, pensar que o fago pola liberdade,
e, anque en lugar de Madrid, estarei en París devecendo por estar na de Vigo, por estar ao seu carón e ver como está o ambiente despois da semana de kale borroka, por dicir algo, que xa estou espeso… a durmir. Bicos grandes.
