Opaco

Contaba con chegar a tempo para poder ver o comezo desde o sofá do salón, pero os quilómetros e mais a chuva pesaban nas nosas zocas. Levaba percorridos catrocentos corenta e tantos cando, pola radio, comezaban a escoitarse os hinos nacionais dos dous equipos. Era o quilómetro trinta e seis da AP9, quedaba moito para Santiago e por moito que lle pisase ao gas non ía chegar para escoitar, desde a autoestrada, o noso hino ruxindo no estadio. Deu igual, ía eu só no coche, pero da radio sairon os acordes creados por Pascual Veiga e miña gorxa sentiu algo que apretaba forte, era a emoción, a emoción de escoitar o noso hino nun campo de futbol, un deporte que non me movilizara desde o vinte de abril de 1994, día en que o celtiña perdía unha final da copa do rei e eu ía, por primeira vez na miña vida, …á ópera.

A�nda ecoaban as letras dos pinos cando comezaron a chegar os goles, logo do primeiro gol pasaba á altura do San Lázaro e, desde a autoestrada, ollaba cun pouco de envexa cara á dereita, entre o fumo albiscábanse as luces do estadio e un lixeiro ruxe ruxe apagado polo son do motor, cheiraba a fume de facho, o campo fervía.

Quizais, nuns anos, opedro tamén me agardará para ver os partidos da selección, pero paciencia, que o que entra é o 2006.