Opaco

Hai uns anos, estes días eran días de vacacións e traían reunións familiares de tardes que se alongaban xogando cos curmáns e mais cos viciños mentres as panxoliñas soaban polos altofalantes do torreiro. Este ano, estes días son días de moito choio, de reunións con clientes e con apenas tempo para ver á familia máis próxima só nas datas encarnadas no calendario. E xa non hai panxoliñas, nas viaxes arriba e abaixo pola AP9, ecoan Sufjan Stevens, Antony & the Johnsons, os Flaming Lips, Andresiño co seu tren para opedro (laaa la la la laaa) e o cabrón do Nacho Vegas coas súas desgracias cantadas. O máis parecido a unha panxoliña é un CD recopilatorio no que teño que buscar ao Shane MacGowan cantando Fairytale of New York, que me fai lembrar a saudade de Sarah, unha rapaza irlandesa de perto de Galway, cantando con nós no coche dicíndonos, con bágoas nos ollos, que era a máis bonita canción de Nadal…

Aínda terei tempo para escoitala unhas cantas veces máis. Falta nada para que remate o ano e teño que facer paradas por Burela e mais Vila do Conde, así que teño que aproveitar o tempo que estou na casa, nunca se sabe…

Happy Christmas your arse I pray God it’s our last

hai que gozar dos nosos soños todo canto podamos, eu tamén teño saudade.