Opaco

Cando o twitter apareceu moitos falaron del como un servizo inútil, pero, a pesares das primeiras impresións, moitos fomos os que o comezamos a utilizar, ben por curiosidade ou por explorar ese novo sistema de comunicación. Agora, despois dunha auténtica masificación, twitter veu a chegar a un lugar na web que poucos creían posible naqueles primeiros tempos.

No meu caso, deu para unha vía máis para deixar mensaxes, preguntas, respostas e compartir información na arañeira dun xeito tan sinxelo que, de seguro, non chegarían sequera a ser posts neste blog.

Nesta captura son só 112 caracteres, faltan 12 para chegar aos 140 que é o límite que impón twitter, coma nos SMS, pero dan dabondo para comunicar. Tanto como que a frecuencia de actualización deste blog veu a menos, malia que para iso tamén teñen influido outros factores, incluso as miñas cousas.

Durante este tempo, ao redor do twitter foron aparecendo moitos servizos que, xogando coa súa API, crearon novas utilidades e conceptos, desde o tweetscan ata o, algunhas veces odioso, twitterfeed, pasando por moitos outros; pero foi hoxe que din co xefer, un machuco feito co yahoo pipes e mais coa google chart API, que parte da idea de darlle o nome dun usuario e recoller estatísticas de uso do twitter ao longo das horas, días, meses,… ata construir un gráfico de uso moi chulo, podendo incluso tirar conclusións sobre o xeito de utilizar o twitter e das relacións coa comunidade. A miña é esta,

Malia todo, o máis interesante é ver as gráficas dos outros; non vou dar nicks, pero semella que a vida dalgún é apenas unha grande mancha negra no twitter.

Polo apunte da senhora dot a falar do mapa Cough, un mapa de estradas dos máis antigos que se conservan da Europa Atlántica, lembrei que tiña por algures agochada algunha información da Tabula Peutingeriana ou Táboa de Peutinger, chamada así na honra do humanista alemán do século XVI, Konrad Peutinger, que non é máis que unha copia medieval dun mapa que podería datar do século IV, o único mapa de estradas conservado da época romana.

Como mapa, a Tabula Peutingeriana resulta estraña para o ollo moderno, xa que co fin de amosar a rede romana de estradas desde a Península Ibérica ata Asia, o pergamino está orientado de oeste a este, e tanto as extensións de terra coma os mares e mais os rios aparecen distorsionados, de xeito que o Mediterráneo, por exemplo, semella máis un longo río.

Pero é precisamente ese esquematismo que amosa as distancias entre as diferentes paradas ao longo de camiños en liña recta o que o convertiría nunha útil ferramenta para os viaxeiros que seguían o cursus publicus, como fan hoxe os planos das redes de metro nas grandes cidades, coa salvedade de que tamén inclúe información práctica sobre os lugares máis cómodos para pasar a noite ou tomar un baño, toda unha Guía Michelin de hai case dous milleiros de anos.

Orixinalmente rollo de pergamino de 34 centímetros de alto por 6,75 metros de longo, e dividido en doce segmentos, dos que se perdeu o primeiro, consérvase na Österreichische Nationalbibliothek de Viena onde foi exhibido durante un só día o ano pasado para celebrar a súa inclusión entre os documentos que forman parte da Memoria do Mundo.

Paga a pena facer a viaxe indo desde o primeiro segmento perdido, e reconstruido a comezos do século XX, que amosa as Hispaniae romanas que comparte segmento co norte de África e mais con Britannia para chegar, no segmento XII, ata a India e ás fronteiras da China, a Sera Maior; desde Tude ata o rio Ganges pasando por Roma, representada como tal aos ollos dos romanos, ou por Constantinopla ou mesmo Pompeia, desaparecida anos antes. Preparados para unha viaxe no tempo por cidades descoñecidas?

Enfariñado da cabeza aos pés do traballiño que lle debeu dar facer a bola de pan que nos traía e despois dunha siesta de dúas horas, opedro relatou as aventuras na súa primeira excursión no colexio.

Dubido que se lle pasara pola cabeza que o porco Lucas ou o pato Renato han pasar por unha cociña, coma as ceboliñas que dixo que prantaron ou o que fose que sementaron, pois a emoción era tan grande e as explicacións eran tan longas ao nos contar o que fixera na excursión que parecía que nunca un día dera para tanto.

E como en todas as excursións, no autobús houbo cancións, malia que só se deixou grabar a cantar unha soa vez, cunha calidade non moi boa, co maemo recorder, moi util para grabar notas de voz,

agás que á volta non houbo cancións, o autobús voltaba cheo de nenos de tres anos a durmir, ata que os espertou a profe facéndolles cóxegas.

Estou a aproveitar as viaxes destes días, como apuntei o outro día ao falar de openstreetmap, para explorar a xeografía galega coa compaña dun GPS que vai grabando o percorrido nun Nokia Internet Tablet e o carro convértese nun fervedoiro de direccións MAC falando entre elas en bluetooth; o Treo co Holux 236 e mais co Parrot, e o N800 co Holux M1000 e mais cun Samsung que fai de modem 3G . Aínda non o vexo todo azul, pero ha de se chegar.

A imaxe de abaixo pouco di, non é máis que a representación gráfica dun cachiño dos meus traxectos pola AP9 arriba e abaixo. Os puntiños son as marcas que graba o meu GPS dos lugares onde fixou unha posición, isto é, a vista que dá o editor JOSM de por onde ando eu; puntiños que logo haberá que unir para trazar as estradas no mapa de openstreetmap, que nesta imaxe saen de cor azul.

E se estes datos, ou no editor ou trazados sobre o mapa non din nada, accedendo ao arquivo onde se gardan eses datos pódese saber a que hora foron grabados, a que velocidade se grabaron e, por suposto a ubicación, e dirían que un día de abril á tardiña ese GPS fixo unha parada na área de servizo do Burgo, na AP9, unha parada técnica, o tempo xusto para escribir unha twittérbole.

E mentres ía grabando datos nestes ir e vir pola autoestrada do Atlántico, na radio deron en falar da iniciativa da aseguradora Mapfre, que coa súa campaña de jóvenes desiguales tamén quere fozar cos datos que se poden obter dun GPS e é quen de poñerlle prezo á nosa privacidade. Nunha experiencia piloto, a aseguradora instala unha caixa cun receptor GPS no coche dos voluntarios para ir recollendo unha serie de datos, os percorridos (tempo e quilómetros), horarios en que os fai, velocidade… para, logo, transmitirllos á aseguradora.

Cun ¿Por qué tienes que pagar más por las imprudencias de otros? e cun desconto na póliza que pode chegar ata o 60% mais a posibilidade de localizar o carro en caso de roubo ou a chamada automática de emerxencia que realiza o aparello á aseguradora en caso de forte deceleración (semellante á necesaria para activar os airbags), a compañía anima á xente nova a instalar a “caixa negra”… disque 10.000 xa o levan. Moitos máis o deixarán de levar porque non os renovarán ou subiranlle tanto a póliza que cambiarán de compañía e, por moitas voltas que lle dou, non se me quita da cabeza a idea de que Mapfre só pretende coñecer mellor aos seus clientes para discriminalos mellor e darse un pouco de publicidade.

Aos que lles pareza boa idea, anímoos a cavilar en que as aseguradoras non só viven de seguros de coches…

No tempo que levamos aquí xa perdín a conta dos cativos que viñeron a esta nosa terra cun blo baixo o brazo; nun exercicio neuronal o último do que teño noticia é a pequena da que dá conta o senhor desorde, e parece que a próxima a chegar será a que vén da man da senhora Colombo e da que nos vai dando conta o ghanito na súa Apocalipse do porco; se teñen noticia dalgún outro, fagan o favor de corrixirme.

En Vaitraballar e a petición duns amigos veñen de facer unha pequena e útil guía de todo o papeleo que hai que facer na hora da chegada do bebé:

A ver, situémonos no hospital. Acaba de nacer o voso retoño: ¡¡¡ Bieennnn!!!. Alegría, felicitacións, visitas, cansancio da pobre mamá, as nosas babas caíndo a chorro, vendo pó noso filliño. Si, pero ¿que teño que facer agora?. ¿Os 2500 euros?, ¿Que teño que facer coa miña empresa?, ¿e a miña muller?…

Paga a pena lelo ou gardalo pois nunca se sabe cando pode ser de utilidade, e como apuntan que serán ben recibidas as correccións, aí vai unha:

O autor do post ao falar de que hai que levar ao Rexistro Civil o Libro de Familia para rexistrar ao neno, dá por feito de que o bebé é fillo dun matrimonio constituido legalmente; de non selo, a única persoa que pode inscribir ao bebé é a súa nai, aportando o certificado de maternidade, tendo a potestade para recoñecer e incluir ou non ao pai nun Libro de Familia que non ten e que lle darán, así que hai que agardar a que lle dean a alta á nai para que esta vaia ao Rexistro a inscribir ao seu fillo e, de ser o caso, ao seu pai.

Hoxe os fillos nacidos fóra do matrimonio xa non son ilegais nin van marcados con estigmas sociais e así, creo no matrimonio como unha institución en extinción, unha institución que só ten consecuencias civís sobre a súa propia disolución, o divorcio; así que, de non ser porque a reivindicación do matrimonio polo colectivo homosexual agocha algunha outra relacionada cos dereitos individuais das persoas, me resultaría sorprendente que hoxe sexan os homosexuais quen aparentan ser os maiores partidarios do matrimonio.

E vós como o vedes? Non credes que cando os nosos dereitos veñen protexidos por camiños diferentes xa non ten moito sentido, fóra da vontade de convivir, que exista unha institución coma esta?

Saúdos desde a marxinalidade institucional.

Se ben xa coñecía o proxecto de OpenStreetMap, ou OSM, o meu primeiro contacto cos seus mapas foi a través do Maemo Mapper, unha aplicación imprescindible para os Nokia Internet Tablets que permite utilizar repositorios públicos de mapas online, como google maps, live maps, ou mesmo os do Catastro.

De OpenStreetMap sabía que utilizaban mapas libres, sen carga ningunha de dereitos de copia ou copyrights e feitos desde a nada, nutríndose das aportacións e das colaboracións dos seus usuarios. A mesma filosofía da wikipedia dá a entrada a que calquera usuario incorpore ou rectifique os datos que considere oportunos, ben sexa unha autoestrada, unha vila, un parque ou un camposanto.

Á vista do pouco cartografiada que está Galiza en comparación con outras zonas do planeta e do fácil que é recoller os datos dun gps no maemo mapper e ir grabando a traza do percorrido foi que me animei e din en explorar lugares nunca cartografiados (en OSM); logo de subir os datos recollidos, editalos e etiquetalos ves que vai aparecendo o que tes baixo os pés, que o teu mundo está no mapa. Supoño que así se sentirían os primeiros exploradores.

A idea é evitar as restriccións para o uso e a modificación de mapas gratuitos pero non libres como os da mesma google ou microsoft. Calquera persoa pode colaborar nun dos varios procesos que conforman o proxecto, ben subindo trazas de percorridos feitos cun gps ou editando trazas e etiquetando lugares coñecidos, pero nunca copiando doutras fontes pois é norma e existencia de erros nos mapas a xeito de marcas de auga, firmas, ou ovos de pascua para aínda máis facer valer o seu copyright.

Se tes un gps non supón moito choio recolectar trazas; hai programas para capturar os datos desde o gps a calquera sistema operativo, pda, móbil con soporte java, palm, symbian,… E se non tes gps tamén podes colaborar editando as trazas doutros; o punto de partida é a wiki de OSM, e o resultado será un mapa cartografiando calquera cousa que se poida etiquetar, sexan regatos, petroglifos, estradas, camiños, carrís-bici ou bares.

E se chegaches a ler ata aquí non poderás pasar por alto o que foi a noticia da semana; a información xeográfica xerada polo Instituto Geográfico Nacional foi liberada para uso non-comercial. Por fin, unhas cartografías que financiamos cos nosos impostos e que ata o de agora tiñamos que pagar por utilizala é liberada na práctica e será de acceso público a través de internet.

Mentres sigo explorando só queda agardar para apuntarse a unha desas mapping parties para xeo-frikis.

Non sei se o obxetivo último dunha campaña publicitaria é que falen do producto anunciado, pero abofé que a última campaña publicitaria desenvolvida en México polo vodka Absolut está conseguindo que falen del; sobre todo, ao norte da súa fronteira, nos Estados Unidos de América.

E é que o anuncio amosa un mapa que describe as fronteiras de como sería Norteamérica nun mundo Absolut, onde México recuperaría territorios que unha vez estiveron dentro das súas fronteiras.

Habendo como haberá moitos entre os chamados a si mesmos americanos que non coñezan nin a historia nin a xeografía do seu continente, a estas alturas xa sabemos que despois de anunciárense boicots a esta marca de vodka, Absolut no seu blog deu explicacións, coas que recolleu máis de 1.300 comentarios dicíndolle que non van consumir o seu vodka, para, na súa última entrada pedir disculpas e confirmar que retiraba a publicidade o pasado catro de abril.

Por algo as fronteiras actuais foron o resultado do que no norte se coñece como Guerra mexico-americana e no sur coñecen como Intevención estadounidense en México, unha diferencia de matices que supuxeron que México perdese un 51% do seu territorio. Mentres discuten polo vodka, vai un tequila?